ბე−ქობ−ზე ერ−თად ისხდ−ნენ
შა−ვი და თეთ−რი კა−ტა
და უყ−ვე−ბოდ−ნენ ერ−თურთს,
რო−მელს თავს რა გა−დახ−და.
შავ−მა თქვა: მო−ვი−ა−რე,
აღ−მო−სავ−ლე−თის მხა−რე,
ვი−საც ვეს−ტუმ−რე , ყვე−ლა
პატ−რო−ნი გა−ვა−ხა−რე.
მუს−რი გა−ვავ−ლე მღრნე−ლებს,
გა−მო−ვი−ჩი−ნე თა−ვი.
რო−გორ მომ−ნათ−ლეს ი−ცი?
„კა−ტე−ბის მეფე-შა−ვი“.
გა−იჯ−გი−მა და ცე−რად
თეთრ კა−ტას გად−მო−ხე−და:
- შენ სა−ით ი−ყავ, მი−თხარ,
რა გა−ა−კე−თე ნე−ტა?
- მეც ი−ქით ვი−ყავ ძმა−ო,
ო−ღონდ, ვსტუმ−რობ−დი მინდვ−რებს,
არ ვა−კა−რებ−დი ხორ−ბალს
თა−გუ−ნებ−სა და ჩი−ტებს.
მუ−შებს ვუყ−ვარ−დი ძლი−ერ,
მა−ნე−ბივ−რებდ−ნენ ნუგბ−რით,
მათ−თან გას−ტუმ−რებ, ი−ქით
ერ−თად წა−ვე−დით თუ−კი.
მთვა−რე უს−მენ−და კა−ტებს
და უ−ხა−რო−და მნა−თობს,
კარ−გი−ა, რო−ცა თოვს და
მო−გო−ნე−ბე−ბი გათ−ბობს.