ქართული სტუმართ-მასპინძლობა

ბავშ−ვე−ბო გსურთ მოს−მე−ნა,
ჩე−მი ნა−ამ−ბო−ბი−სა,
ჭი−ანჭ−ვე−ლას და რ−წყი−ლის
უ−ან−გა−რო ძმო−ბი−სა?
გახ−სოვთ ჭი−ანჭ−ვე−ლა, რომ
ორ−მო−ზე ვერ გა−დახ−ტა,
და მის გა−და−სარ−ჩე−ნად,
რ−წყილს რე−ე−ბი გა−დახ−და?
და გა−ვი−და დრო, ჟა−მი,
ის მე−ზღაპ−რე არ ხუმ−რობს,
დი−დი ხონ−ჩით ჭინჭ−ვე−ლა,
მის და−ქალ−სა რ−წყილს სტუმ−რობს.
ბევ−რი ფიქ−რის შე−დე−გად,
და−იმშ−ვე−ნა მან ხე−ლი,
და მი−ართ−ვა რ−წყი−ლუ−კას,
ხონ−ჩით ჰე−მა−ტო−გე−ნი.
რ−წყი−ლი მჯდა−რი წინ კარ−ში,
ქსო−ვით ი−ყო გარ−თუ−ლი,
ყვე−ლას მოგ−ვეხ−სე−ნე−ბა,
მას−პინძ−ლო−ბა ქარ−თუ−ლი.
უ−ცებ ზე−ზე წა−მოხ−ტა,
რა და−ლან−და ძმო−ბი−ლი,
მე−გობ−რო−ბა ა−ერ−თებთ,
ჭირ−ში გა−მოწრ−თო−ბი−ლი.
იქ−ვე ყა−ვა მი−ად−გა,
დას−ვა რბი−ლად ფუ−თა−ზე,
კაკ−ლის ციცქ−ნა ფინჯ−ნე−ბი,
და−ა−რი−გა სუფ−რა−ზე.
ი−ქეთ კე−ცი და−ამ−ხო,
გობ−ზე მო−ზი−ლა ცო−მი,
ტა−ბა−კად წი−წი−ლე−ბი,
ქვაბ−ში თუხ−თუ−ხებს ღო−მი.
აქ მწვა−დე−ბი შიშ−ხი−ნებს,
სწვა−ვენ გოჭ−სა წა−ლამ−ში,
ჭტინ−ტი ყვე−ლი ა−ფურ−ჩხნეს,
არ დას−ტო−ვეს ხა−ლამ−ში.
რ−წყი−ლი დახ−ტის, კის−კი−სებს,
ლა−მის ცა−საც ე−წი−ა,
მე−ზობ−ლებ−საც პა−ტი−ჟებს,
მე−გო−ბა−რი ეწ−ვი−ა.
გა−მო−ა−ღო სარ−და−ფი,
ფქვილი,ღვი−ნო ბევ−რია,
სტუმ−რის პა−ტივ−სა−ცე−მად,
მოხს−ნა დი−დი ქვევ−რი−ა.
ხა−ჭა−პუ−რი, ხინ−კა−ლი,
სა−ლა−თე−ბი და ფხა−ლი,
ხი−ლი და ტკბი−ლე−უ−ლი,
ნა−ირ-ნა−ირ ნამ−ცხვა−რი.
არ და−ზო−გა ნა−ზო−გი,
სუფ−რა ა−რის მე−ფუ−რი,
შე−იკ−რიბ−ნენ სტუმ−რე−ბი,
გა−ა−ჩა−ღეს ფერ−ხუ−ლი.
ხმა და−ირ−ხა სო−ფელ−ში,
სახლ−ში ვერ ე−ტე−ვი−ან,
რ−წყილ−მა ლხი−ნი გა−მარ−თა,
მე−გო−ბა−რი სწვე−ვი−ა.
ყან−წებს სცლი−ან ზე−დი ზედ,
შე−მოს−ძა−ხეს ხალ−ხუ−რი,
თავ−ში მსწრაფლ ა−უ−ვარ−დათ,
ღვი−ნო ა−ლა−დას−ტუ−რი.
კედ−ლი−და−ნაც ჩა−მოხს−ნეს,
ა−აჟ−ღე−რეს ფან−დუ−რი,
რ−წყილ−მა და ჭინჭ−ვე−ლამა,
და−უ−ა−რეს ქარ−თუ−ლი.
ეს ქარ−თუ−ლი სუფ−რაა,
ა−ი, მართ−ლაც ქარ−თუ−ლი,
სიყ−ვა−რუ−ლი ზე−ი−მობს,
მღე−რი−ან გა−ბად−რუ−ლი.
დე−ხეთ რო−გორ მი−ი−ღო,
ქართ−ველ რ−წყილ−მა ძმო−ბი−ლი?
სტუმართ-მასპინძლობითა,-
ა−ი რით ვართ ცნო−ბი−ლი.