მთამ სრულიად სხვა სთქვა

მთამ ეგ ა−რა სთქვა, ბა−ჩა−ნავ,
რო−გო−რაც შე−ნა გგო−ნი−ა.
მი−სი ნათქ−ვა−მი, ნაგრძ−ნო−ბი
მე სულ სხვა გა−მი−გო−ნი−ა.
გაცვრ−ცილ−მა, ნაცემ-ნაგვემმა,
აღშ−ფო−თე−ბულ−მა ფრი−ა−და,
ი−სევ თავს უ−თხრა: „დამშ−ვიდ−დი,
გუ−ლო, რამ ა−გაზ−ვი−ა−და?!
მომთ−მე−ნი, ა−უჩ−ქა−რე−ბი,
ამწონ-დამწონი საქ−მი−სა
კი არ გამ−ხა−დო მსხვერპ−ლა−და
შენ შემ−თხვე−ვი−თის წა−მი−სა.
სურ−ვი−ლი მა−ლე−ო−ბი−სა
მო−სა−წო−ნი−ა თა−ვი−სა?
ერ−თი წე−ლი და ა−თა−სი
ბარ−და−ბა−რი−ა ჟა−მი−სა.
მაშ ჩვე−ნი ტანჯ−ვაც ჩავთ−ვა−ლოთ
სიბ−ნე−ლედ ერ−თის ღა−მი−სა.

გვი−ან აყ−ვავ−დეს, ი−გი სჯობ,
ხილ-ხული ჩემ−სა ა−რე−სა,
მი−ნამ−დე ად−რე, და დაზ−რეს,
დღეს ი−გე−მებ−დეს მწა−რე−სა,
ცა−რი−ელს ტო−ტებს უშ−ვერ−დეს
ცა−ზე გად−მო−სულს მთვა−რე−სა.

არ მომ−წონს ფაცი-ფუცობა,
სულ-სწრაფთ, უ−მე−ცართ ხე−ლო−ბა:
თუ სა−მერ−მი−სოს კარგს ვხე−დავ,
დღე−ვანდ−ლის დღი−სა მწვე−ლო−ბა
სურ−დოდ მაჩ−ნი−ა, ჭლე−ქი−სა
ი−მას ა−რა აქვს ნი−შა−ნი,
ო−ღომც გვეჭ−დი−ოს გულ−ში ღრმად
ყვე−ლას მო−მავ−ლის მი−ზა−ნი,
მოვრ−წყოთ ნაღ−ვა−წით, ოფ−ლი−თა
ჩვე−ნის სამ−შობ−ლოს მიწანი!”
აჰ−ღელ−ვე−ბულ−ხარ ძა−ლი−ან,
თა−ვის ძმა ვე−ღარ გი−ცა−ნი!
რომ მო−მა−ვა−ლი ჩვე−ნია,
ა−მას რად უნ−და მი−სა−ნი?!