1795 წლის სახსოვრად

ა−გერ ა−მოდ−გა აჩრ−დი−ლი,
აკლ−და−მის კა−რი გა−ი−ღო;
რა ფრი−ად შე−წუ−ხე−ბუ−ლა,
ხელ−ში ფრან−გუ−ლი აიღო…
მოჰგ−ვა−რეს ლურ−ჯი ტა−ი−ჭი,
ნალ−მა ძგრი−ა−ლი გა−ი−ღო.
თვალ−თა−გან ცრემლ-დანადენსა
სისხ−ლი უ−ცი−ნის მკლავ−ზე−და,
მა−ინც არ ტყდე−ბა მო−ხუ−ცი,
ხე−ლი უვ−ლი−ა ხმალ−ზე−და;
გასც−ქე−რის ტფი−ლი−სი−სა−კენ,
აღშ−ფო−თე−ბუ−ლი ძალ−ზე−და;
იწ−ვე−ბა ჩვე−ნი ქა−ლა−ქი,
ა−ლი შემჯ−და−რა ალ−ზე−და.
იქ მიშ−ვე−ლე−ბა სწა−დი−ან,
თავს ესხ−მის გუნ−დი მტე−რი−სა;
უხ−მობს ი−მერთ და ა−მერ−თა,
ვი−საც თა−ვი აქვს შვე−ლი−სა.
მო−უვ−ლენ ა−რაგ−ვე−ლე−ბი, -
გულ-გადალევით ე−ლი−სა.
სა−და ჰყავს შა−ვარდ−ნის გუნ−დი,
ვაჟ−კაც−ნი ლო−მის ფე−რა−ნი?
ტახ−ტი და−უწ−ვეს მე−ფე−სა,
ქვე−ყა−ნა ქმნი−ლა ვე−რა−ნი.
სრულ სისხ−ლით გა−და−ბას−რუ−ლან
მწვა−ნე ი−ვერ−თა ვე−ლა−ნი.
ფარ−ფა−შობს აღა-მაჰმადი,
თა−მა−შობს ი−მის მე−რა−ნი.
სა−დაა ქართ−ველთ ბი−ჭე−ბი,
ვით გასძ−ლონ ა−მის მზე−რა−ნი?
- ვაჰ−მე, სა−და და სა−დღა−ა,
კრწა−ნის−ზე გას−წყდენ ყვე−ლა−ნი.
უხ−მობს, უ−წო−დებს მხედართა…
და−დუ−მე−ბუ−ლან ენანი…
თა−მარს და ვახ−ტანგს მი−ართ−ვეს
ტან−ზედ წყლუ−ლე−ბის თმე−ნა−ნი.
ვაჰ, რომ მათ შთა−მა−ო−ე−ბას
დაგ−ვეხ−შო ყურ−თა სმე−ნა−ნი:
სისხ−ლის დაღვ−რას−თან სწო−რად გვაჩნს
ქა−ღალდს ნა−თი−თხნი მე−ლა−ნი.