საიდუმლო ბარათი

სა−ი−დუმ−ლო ბა−რა−თო!
გი−თხრეს: “ექ−მენ მა−რა−დო
სი−ხა−რუ−ლის მიმ−ნი−ჭედ
და სევ−დი−სა ფა−რადო”.

მისთ−ვის გი−დებ უ−ბე−ში,
გალ−ბობ ცრემ−ლის გუ−ბე−ში,
ა−მის−რუ−ლო, რაც გი−თხრეს,
თუ ხარ ჩე−მი ნუ−გე−ში!

ვე−რა მხე−დავ მდუ−მა−რეს,
ცრემ−ლებს რომ ვღვრი მდუ−ღა−რეს?
რად არ მე−ტყვი მის ამ−ბავს,
ნუ−გეშს არ მცემ მწუ−ხა−რეს?

რო−ცა მი−სი მარჯ−ვე−ნა
გრძნო−ბით გხა−ტავ−და შე−ნა,
თვალთ ცრემ−ლი ვერ შე−ნიშ−ნე,
ვერც სა−ხე−ზედ მო−წყე−ნა?

რო−ცა ამ სი−ტყვებს სწერ−და,
გუ−ლი ხში−რად უძ−გერ−და?
და თან ტკბი−ლის გრძნო−ბითა
სიყ−ვა−რულ−სა დაგმ−ღერ−და?

ან როს ფა−რუ−ლად მა−ნა
შენ ჩემ−თან გა−მოგგ−ზავ−ნა,
ან−გე−ლო−სი სუ−ფევ−და
მის გულ−ში, თუ სა−ტა−ნა?

ა−რა! ამ გრძნო−ბას გა−ნა
მიჰ−ბე−დავ−და სა−ტა−ნა?!
მა−შინ უ−კუღ−მა ბრუნ−ვას
ი−წყებ−და თვით ქვე−ყა−ნა!

სა−ი−დუმ−ლო ბა−რა−თო,
მექ−მენ… მექ−მენ მა−რა−დო
სი−ხა−რუ−ლის მომ−ნი−ჭედ
და სევ−დი−სა ფა−რადო!