როს განვიცადე ბედკრულმან

როს გან−ვი−ცა−დე ბედკ−რულ−მან,
გუ−ლის საკვ−და−ვად, და−რი−ა, -
ცნო−ბა მიმ−ხა−და მთი−ებ−მან,
სურ−ვილ−მან მის−მან და−რი−ა.
ვერ ეს−წორ−ვი−ან ცი−ურ−ნი:
კრო−ნო−სი, დი−ა, და−რი−ა;
მკრთოლ−ვა−რებს სხი−ვი ბაკ−თა−გან,
ვი−თა მრის−ხა−ნე და−რი−ა.
მჭვრე−ტელ−თა შუქ−თა მფე−ნე−ლად,
შვიდ−თა−ვე ცთო−მილთ და−რი−ა!

შენ, მუშ−თარ−სა, გე−ა−ჯე−ბი
გულ-მტკივნეული, მტი−რა−ლი:
მოყ−ვა−რემ მომ−წყლა საკვ−და−ვად,
მ−ტყორც−ნა ჰინ−დელ−თა სა−მა−ლი;
ვე−ღა−რა დავჰსთ−მე, მიმ−ჭირ−და,
აწ არ−ღა−რა არს სა−მა−ლი.
მას მო−უკ−ლა−ვარ, ირწ−მუ−ნე,
ვი−სა აქვს ბა−გე მჭვირ−ვა−ლი;
ბრო−ლი და ლა−ლი შე−თხზუ−ლან;
ქვე და−რი−დე−ბით და−რი−ა!

ის−მი−ნე ჩე−მი ჩი−ვი−ლი
და მწუ−ხა−რე−ბა ვი−თარი!
წამსვ−ლი−ან სრუ−ლად ცნო−ბანი
და დამ−ცე−მი−ან ზე-ზარი;
გულ−სა შემდგ−მი−ა საჭ−რე−ლად
მა−ხუ−ლი გიშ−რი−სა სა−რი;
გაფიცხებულ-არს გო−ნე−ბა,
ურ−წყულ−ში მი−მო−მა−ა−რი:
სულ-დგმულსა ა−რა მი−ტე−ვებს
ი−გი ჯა−ლად−თა და−რი−ა!

უ−ზე−ნა−ა−როვ მა−რი−ხო,
რად მრის−ხავ ეს−რეთ დაგულ−სა?
გა−ფუ−ცე მზე−სა მას შენ−სა,
ნუ და−მი−ტე−ვებ მე წყლულ−სა!
უმ−კურ−ნა−ლო−დღა რა−ღა ვჰყო?
ვერ და−გა−შორ−ვებ აწ გულ−სა!
ვა−ი, თუ ა−რა ელ−ხი−ნოს
რა−ყი−ფებ−თა−გან გაბ−მულ−სა!
თავ−სა მო−ვიკ−ლავ უ−ცი−ლოდ,
ის ჟა−მი მათ-თვის და−რი−ა!

ჰე, საყ−ვა−რე−ლო, ის−მი−ნე;
შე−ნი სახ−მი−ლი მგზე−ნი−ა;
ღაწ−ვი ბრო−ლითგან ვარდს ჰსჩაგ−რავს,
მჭვრე−ტელ−თა ა−მაზრ−ზე−ნი−ა;
რა შენ გა−მოჰსჩნ−დი ქვე−ყა−ნად,
გა−ცუდ−დე ცი−სა მზე−ნი−ა!
ნუ ხარ უ−წყა−ლოდ, იკ−მა−ვე
ეს−დე−ნი სი−ნა−ზე−ნი−ა!
გა−ნაგ−დე ი−გი ჟა−მე−ბი,
აწ, მზე−ო, ჩემ−კენ და−რი−ა!