ვაშა მას დღეს

ვა−შა მას დღეს, როს გან−მე−ღო ცის კა−რი!
განკ−ვირ−ვე−ბა მჭვრეტთ სა−სურ−ვოდ ის−მო−და!
ნა−თელ−სა ჰსთოვს აფროდიტი-ცისკა−რი,
ელ−ვა−რო−ბით ტო−პა−ზის ტახტს ის−მო−და!
მზედ ტურ−ფა−ობს შვე−ნე−ბი−თა ის ა−რე,
მელ−ნის ტბა−ნი ნარ−გიზ−თა−გან ისა−რე;
სატრ−ფო−სათ−ვის ზრო-ტანითა ისა−რე.
კეკლუც-ნაზად ერ−ხე−ო−და, ის−მო−და!
მის ბუ−ნე−ბა ე−ხა−ტე−ბა და−რი−თა,
შვიდ მნა−თობ−თა უ−აღ−რე−სობს და−რი−თა;
მას დი−ა−ნა რით ედ−რე−ბა და რი−თა?
შავ-გლახ გუ−ლი მახ−ვი−ლე−ბით ის−მო−და!
ო−დეს ვნა−ხე ის პირ-მთვა−რე, ე−ზა−რა;
ი−ა−დო−ნი ტკბი−ლის ხმი−თა მე−ზა−რა;
მას თუ ვშო−რავ, ვეჭვ სი−ცო−ცხლეც მე−ზა−რა.
ცხოვ−რე−ბისთ−ვის აწ შარ−ბა−თი ის−მო−და!
ბროლ−სა და ძოწს თანხ−მო−ბი−თა ა−გებ−სა.
ვინ მცბი−ე−რობს, ე−ნა მისთ−ვის ა−გებ−სა;
ნუ−ღარ ჰსჭმუ−ნავ, - ქუფ−რად ბინდ−სა ა−გებ−სა!
ქვეყ−ნი−სათ−ვის ნელ-საცხებლად ის−მო−და!