მერი
მე−რი, იმ ღა−მეს მაგ თვალ−თა კვდო−მა,
სან−დო−მი−ან ცის ელ−ვა და ფე−რი
მწუ−ხა−რე ი−ყო, ვით შე−მოდ−გო−მა!
ა−ფეთ−ქე−ბუ−ლი და მო−ცახ−ცა−ხე
ი−წო−და ნა−თელ ალ−თა კრე−ბუ−ლი,
მაგ−რამ სანთ−ლებ−ზე უფ−რო ეგ სა−ხე
ი−ყო ი−დუ−მალ გა−ფით−რე−ბუ−ლი.
ი−წო−და ტაძ−რის გუმ−ბა−თი, კალ−თა,
ვარდ−თა დი−ო−და ნე−ლი სურნე−ლი,
მაგ−რამ ლო−დი−ნით და−ღა−ლულ ქალ−თა
სხვა ა−რის ლოც−ვა განუკურნე−ლი.
მეს−მო−და შე−ნი უ−გო−ნო ფი−ცი...
მე−რი, ძვირ−ფა−სო! დღე−საც არ მჯე−რა...
ვი−ცი წა−მე−ბა, მაგ−რამ არ ვი−ცი:
ეს გლო−ვა ი−ყო თუ ჯვა−რისწერა?
ლო−დებ−თან ვი−ღაც მწა−რედ გო−დებ−და
და ბეჭ−დე−ბის თვლებს ქარ−ში კარ−გავ−და...
ი−ყო ობ−ლო−ბა და შე−ცო−დე−ბა,
დღე−სას−წა−ულს კი ეს დღე არ ჰგავ−და.
ტაძ−რი−დან გა−სულს ნა−ბი−ჯი ჩქა−რი
სად მა−ტა−რებ−და? ხედ−ვა მიმ−ძიმ−და!
ქუ−ჩა−ში მძაფ−რი დაჰქ−რო−და ქა−რი
და გა−ნუ−წყვეტ−ლად წვიმ−და და წვიმ−და.
ნა−ბა−დი ტან−ზე შე−მო−ვიხ−ვი−ე,
თა−ვი მი−ვან−დე ფიქრს შე−უ−წყვე−ტელს;
ოჰ! შე−ნი სახ−ლი! მე სახლ−თან იქ−ვე
ღონე-მიხდილი მი−ვა−წექ კე−დელს.
ა−სე მწუ−ხა−რე ვი−დე−ქი დიდ−ხანს
და ჩემს წინ შა−ვი, სწო−რი ვერხ−ვე−ბი
აშ−რი−ა−ლებდ−ნენ ფოთ−ლებს ბნელხ−მი−ანს,
რო−გორც გაფ−რე−ნილ არ−წი−ვის ფრთე−ბი.
და შრი−ა−ლებ−და ტო−ტი ვერხ−ვი−სა,
რა−ზე - ვინ ი−ცის! ვინ ი−ცის მე−რი!
ბე−დი, რო−მე−ლიც მე არ მე−ღირ−სა -
ქარს მიჰყ−ვე−ბო−და, რო−გორც ნამ−ქე−რი.
სთქვი: უ−ე−ცა−რი გას−ხი−ვოს−ნე−ბა
რად ჩაქ−რა ა−სე? ვის ვე−ვედ−რე−ბი?
რად აშ−რი−ალ−და ჩე−მი ოც−ნე−ბა,
რო−გორც გაფ−რე−ნილ არ−წი−ვის ფრთე−ბი?
ან ცას ღი−მი−ლით რად გავც−ქე−რო−დი,
ან რად ვიჭრ−დი შუქს მო−კამ−კა−მეს?
ან „მესაფლავეს“ რისთ−ვის ვმღე−რო−დი,
ან ვინ ის−მენ−და ჩემს „მე და ღა−მეს“?
ქა−რი და წვი−მის წვე−თე−ბი ხში−რი
წყდე−ბოდ−ნენ, რო−გორც მ−წყდე−ბო−და გუ−ლი
და მე ავ−ტირ−დი - ვით მე−ფე ლი−რი,
ლი−რი, ყვე−ლას−გან მი−ტო−ვე−ბუ−ლი.
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
დაიცავით ბავშვის პირადი სივრცე
პატივი ეცით ბავშვის პირად სივრცეს და არ ჩაერიოთ მის პირად საქმეებში ზედმეტად.
სოფი მაჭავარიანი - გაზაფხული (ლექსი პატარებს)
გაზაფხულდა,ყვავილებმა გაიშალეს თმები, ტანთ ლამაზია ჩაუცვიათ ჭრელი სამოსელი. გაიღვიძეს ცხოველებმაც დახტის ცელქი შველი პეპელას ვერ დაეწევი, რომ მოჰკი...
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები
 |
თუ დედაენით არ ხარ გაზრდილიიოსებ ნონეშვილი |
 |
კიდევაც ვნახავ გაზაფხულსვაჟა–ფშაველა |
 |
ეფემერაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
სალაღობოლადო ასათიანი |
|
მხედართა ძველი სიმღერავაჟა–ფშაველა |
უფრო მცირე ზომის ლექსები
 |
*** (თეთრი კაბა მაცვია)ქეთევან კვიტატიანი |
 |
შემოდგომის ფერებიცირა ტურაშვილი |
 |
არითმეტიკაშოთა ამირანაშვილი |
 |
სკოლისაკენ!ნესტან კუპრავა |
|
ქეიფივაჟა–ფშაველა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები
 |
ამბავს ავწერ ადრინდელსაბესიკი |
 |
სიზმარიაკაკი წერეთელი |
 |
დილა ასე დაიწყეთამარ ფხაკაძე |
|
ქალაქი წყალქვეშგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ციყვი და ხავსისქუდა კაცუნათამარ ფხაკაძე |
