იქ პოეზიის ფრიალებს დროშა

ზღვა−ში გად−ვისვ−რი ბე−დი−თი ბა−დეს,
რომ ოქ−როს თევ−ზი მოჰყ−ვეს ცბი−ე−რი.
მი−სი და−ნახ−ვა მრა−ვალ−ჯერ სცა−დეს,
მე კი ნამდ−ვი−ლად ვარ ბედ−ნი−ე−რი.

ზღვა−ში ჩა−ვაგ−დებ სა−ო−ცარ ან−კესს,
ა−ჰა, სი−რე−ნას ა−მოჰყ−ვა გუ−ლი,
ი−გი მო−მას−მენს მშვე−ნი−ერ ჰან−გებს
და მე ნამდ−ვი−ლად ვარ მო−ხიბ−ლუ−ლი.

დღე გაჟ−ღენ−თი−ლა ქროლ−ვით მზი−ა−ნით,
სა−დღაც, სხვა მხა−რეს გა−და−ნა−ტა−ნი,
ზღვა ღე−ლავს ი−სევ ხა−ლი−სი−ა−ნი,
დღე ე−ლავს, რო−გორც ცე−ცხლის მა−და−ნი.

მის−ცუ−რავს გე−მი, ტრი−ა−ლებს ზვირ−თი,
ჩვენ გა−ვა−ყო−ლეთ ხო−მალ−დებს კვა−ლი,
იქ პო−ე−ზი−ის ფრი−ა−ლებს დრო−შა
და დრო−შებს შუ−რით გასც−ქე−რის თვა−ლი.