მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ირემილუარა ჭანტურია |
 |
მელანქოლიური მოსიმღერეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
აჰა, მაცდური აქაც შემომყვა...ანა კალანდაძე |
 |
ნინომ შიშიელენე სალარიძე |
 |
ქრის, ქრის, ქრისგივი ჭიჭინაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ვაზი გვიხმობსნესტან კუპრავა |
 |
ზაფხულის სურათიმაია წიგნაძე |
 |
ტყეინგა ქორდელი |
|
ჭიამაიანესტან კუპრავა |
 |
*** (ყურებს ცქვიტავს ყურცქვიტა)ანა ნოდარიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
გაზაფხულის პირიიროდიონ ევდოშვილი |
 |
ჩიტი-ჩიორავაჟა–ფშაველა |
 |
ყვარლის მთებსილია ჭავჭავაძე |
|
1795 წლის სახსოვრადვაჟა–ფშაველა |
|
ობოლივაჟა–ფშაველა |
