მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
იქ პოეზიის ფრიალებს დროშაგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ეს მძინარე მთა და ველიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გაზაფხულის სიმღერაელენე სალარიძე |
 |
წვიმანატალია ნადირაშვილი |
 |
ირემილუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ჩემი სოფელინესტან კუპრავა |
 |
მხიარული წვიმახათუნა გულიაშვილი |
|
ხე და ზამთარილუარა ჭანტურია |
 |
ფიფქის სიმღერანანა გასვიანი |
|
ჩიორა-ჩიტინანა გასვიანი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ჯადოსნური მაგიდაგივი ჭიჭინაძე |
|
მწვერვალები ახალ მთებისგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
 |
იაშიო მღვიმელი |
 |
გაზაფხულიაკაკი წერეთელი |
