მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
 |
მწოლარეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
შემოდგომამურმან ლებანიძე |
 |
გიყვარდეს წიგნიალეკო შენგელია |
 |
ცაზე იარე, მთვარეოვაჟა–ფშაველა |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ფოთოლილუარა ჭანტურია |
 |
შემოდგომის მიწურული და ზამთრის პირინესტან კუპრავა |
|
ნაზი არსებალუარა ჭანტურია |
|
ნაკადულილუარა ჭანტურია |
|
ირმები მთიდან ბარში ჩადიანნესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
შემოდგომაშიო მღვიმელი |
 |
აბასთუმანილადო ასათიანი |
|
მწვერვალები ახალ მთებისგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ღამე მთაშივაჟა–ფშაველა |
|
უნუგეშო ყოფნავაჟა–ფშაველა |
