მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
სული ობოლინიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
წამყე ბეთანიისაკენ!გალაკტიონ ტაბიძე |
 |
შაქრადმაყვალა მრევლიშვილი |
 |
ბრძენი პაპას სიტყვებიმზია გოგნიაშვილი |
 |
ყვავილების სილამაზელუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ქრისტესთვალება ცა მიყვარსელიზბარ გაბუნია |
 |
ზაფხულის სურათიმაია წიგნაძე |
 |
წვიმის წვეთებსცირა ტურაშვილი |
|
გაზაფხულიმაია წიგნაძე |
|
მარტო სიო ეფერებალუარა ჭანტურია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
1795 წლის სახსოვრადვაჟა–ფშაველა |
|
გეტერაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გაზაფხულის პირიიროდიონ ევდოშვილი |
|
მოდის ჭალების სული მცურავიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ჩიტი-ჩიორავაჟა–ფშაველა |
