მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ზღვაო, აღელდი, აღელდი!აკაკი წერეთელი |
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
 |
მუმლი მუხასაოხალხური |
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
 |
მელანქოლიური მოსიმღერეგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ო - რბილელა გაბური |
 |
Პატარა დედამიწელინინია კაპანაძე |
 |
ციდან ღრუბელი გამოიპარანესტან კუპრავა |
 |
გამოცანანინო სტურუა |
 |
მზეო, გვესტუმრემანანა კაკაჩია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
მემღერება და ვიმღერივაჟა–ფშაველა |
 |
ახალი ქოლგაგივი ჭიჭინაძე |
|
გაზაფხულიაკაკი წერეთელი |
|
იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებსგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გაზაფხულის პირიიროდიონ ევდოშვილი |
