მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ეს მძინარე მთა და ველიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
პირველი გაზაფხულიშიო მღვიმელი |
 |
ნინოს შიშიელენე სალარიძე |
 |
სული ობოლინიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ბულბულილუარა ჭანტურია |
 |
ჰაერი ცივ-ნამიანიბესიკი |
 |
კახა და ჭანესტან კუპრავა |
|
ასეთია ზამთრის ღამენესტან კუპრავა |
 |
გვირილები კეკლუცობენნინო სტურუა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მუდარავაჟა–ფშაველა |
 |
ყვავილები დედასგიორგი კაჭახიძე |
|
ალექსანდრე ჭავჭავაძეილია ჭავჭავაძე |
|
მოლოდინივაჟა–ფშაველა |
|
მუხის ხეო ნამეხარონუნუ კერესელიძე |
