მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
იქ პოეზიის ფრიალებს დროშაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ნინოს შიშიელენე სალარიძე |
|
საახალწლო სათხოვარიელენე სალარიძე |
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
|
ნინომ შიშიელენე სალარიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
პანტა-პუნტებინუნუ ჯანელიძე |
 |
მინდა ყველამ გაიღვიძოსლუარა ჭანტურია |
 |
ზაფხულის სურათიმაია წიგნაძე |
 |
ცივი გაზაფხულიქეთევან კვიტატიანი |
 |
რეინჯერი თომალელა გაბური |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
მწვერვალები ახალ მთებისგალაკტიონ ტაბიძე |
|
მოდის ჭალების სული მცურავიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
იუბილეაკაკი წერეთელი |
 |
ახალი ქოლგაგივი ჭიჭინაძე |
|
მგზავრის სიმღერაგალაკტიონ ტაბიძე |
