მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
 |
გაზაფხულის სიმღერაელენე სალარიძე |
 |
ალერსიდავით მაჩაბელი |
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
 |
ზღვაო, აღელდი, აღელდი!აკაკი წერეთელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ქ - არიშხალალელა გაბური |
 |
მარტო სიო ეფერებალუარა ჭანტურია |
 |
კახა და ჭანესტან კუპრავა |
|
ო - რბილელა გაბური |
 |
ლექსი სპილოზეგივი ჭიჭინაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ბოსტნეულის ამბავიიულან ტუვიმი |
|
რამ შემქმნა ადამიანადვაჟა–ფშაველა |
|
მელიების ქორწილინინო მზესელი |
|
მუხის ხეო ნამეხარონუნუ კერესელიძე |
 |
იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებსგალაკტიონ ტაბიძე |
