მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
იქ პოეზიის ფრიალებს დროშაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
პირველი გაზაფხულიშიო მღვიმელი |
|
ზამთარიშიო მღვიმელი |
 |
შემოდგომამურმან ლებანიძე |
 |
ბრძენი პაპას სიტყვებიმზია გოგნიაშვილი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მზე ამოვა დილითმარიამ წიკლაური |
 |
ჩვენი ბაღიგივი ჭიჭინაძე |
 |
შავი თუთანუნუ ჯანელიძე |
 |
წვიმაციცო ხოცუაშვილი |
 |
ქ - არიშხალალელა გაბური |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მნათობთადმიბესიკი |
 |
ბოსტნეულის ამბავიიულან ტუვიმი |
 |
სულო ბოროტო, ვინ მოგიხმო ჩემად წინამძღვრადნიკოლოზ ბარათაშვილი |
|
ცისა ფერს, ლურჯსა ფერსნიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
მოლოდინივაჟა–ფშაველა |
