იერი

ი−ყო დი−ლა მშვე−ნი−ე−რი
დი−ლა ფე−რა−დი,
მაგ−რამ უ−ცებ წა−მო−ვი−და
ცა−ი−ე−რა−დი.

ა−სე ი−ყო შე−ნი დი−ლაც
ბე−დის−წე−რამ−დი.
სა−ნამ ყოფ−ნის არ დაგკ−რავ−და
ცა−ი−ე−რა−დი.

რომ ი−ჭე−ქა, გზა დაყ−რუვ−და
სერით-სერამდი,
და მა−ი−სის წა−მო−ვი−და
ცა−ი−ე−რა−დი.

ეჰ, წა−მო−დი, ჩე−მო წვი−მავ,
მგო−ნი, მე−ღირ−სა
მოთ−მი−ნე−ბით მეგრძ−ნო რისხ−ვა
შე−ნი მე−ხი−სა.

რომ შენს ღელ−ვას შე−უ−ერთ−დეს
ლურ−ჯი მე−რა−ნი,
ცა−ი−ე−რადს ჩე−მი ჩან−გის
ცა−ი−ე−რა−დი.

ი−ყოს ქრო−ლა მა−რა−დი−სი,
მაგ−რამ ვერ−რა−თი
ვერ და−ა−ცხროს დრო−თა ჩვენ−თა
ცა−ი−ე−რა−დი.