მა−შინ−ვე შენ−თან გავჩნ−დე−ბი,
მტერს კარ−თან ყე−ფით დავხვ−დე−ბი,
რო−გორც კი გა−გი−ჭირ−დე−ბა,
შე−ნი დამც−ვე−ლი გავხ−დე−ბი.

ახ−ლა ღა−მე−ა, შენ გძი−ნავს,
მე ეზო-ყურეს ვდა−რა−ჯობ,
ფი−სო კრუ−ტუ−ნებს: მუ−რი−ა,
შენც და−ი−ძი−ნო, ა−რა სჯობს?

მშვი−დად ი−ძი−ნე, მე ვ−ფხიზ−ლობ,
თვალს არ მოვ−ხუ−ჭავ წა−მი−თაც,
ერთ−გუ−ლე−ბას არ მო−გაკ−ლებ,
არც დღი−სით, არ−ცა ღა−მი−თა.
ფი−სომ რა ი−ცის ძმო−ბი−სა,
ჩვენ ო−რის მე−გობ−რო−ბი−სა!