-ვერ−სად დაგ−ვე−მა−ლე−ბი,
ვი−სი−ა ეგ თვა−ლე−ბი?
უკ−ვე გვი−ა−ნი−ა,
ყვე−ლას სძი−ნავს,
ბნელ−ში ვინ და−დის?
ვინ დაფ−რი−ნავს?
შენც არ გე−ძი−ნე−ბა?
თვა−ლე−ბი და−ი−ნა−ხე,
ბნელ−ში რომ ელ−ვა−რებდ−ნენ
და ში−შით და−ი−ძა−ხე:
-ეს ბუ−ა-ბუ−აა! ბუ−ა-ბუ−ა!
-ჰო−და, ეს თვა−ლე−ბი
შე−ნი თუ−ა,
ა−ქეთ გა−მობრ−ძან−დი,
ბუ−ა-ბუ−ა!
ის მა−ინც გვი−თხარ,
რა გინ−და? ვინ ხარ?
იქ−ნებ დი−დი−ა−ა,-
ჩვე−ნი ძაღ−ლი,
მო−დი, ვი−ნა−ხუ−ლოთ
მი−სი სახ−ლი,
თვი−თონ მას ვკი−თხოთ,
ა−რა სჯობს?
დი−დი−ა ეზო-ყურეს
და−რაჯობს.
-დი−დი−ა, ეს შე−ნი
თვა−ლე−ბია?
ვკი−თხეთ და
დაგ−ვი−ყე−ფა ბრა−ზი−ა−ნად,
ი−სე დაგ−ვიღ−რი−ნა,
ი−ქი−დან დაგ−ვიფ−რი−ნა:
-მე თქვენს სიმშ−ვი−დეს
ვდა−რაჯობ,
სხვა−გან ი−კი−თხოთ,
ა−რა სჯობს?
-ვი−სი−ა, ვი−სი−ა თვა−ლე−ბი?
გამო−დი, ნუ ი−მა−ლე−ბი!

იქ−ნებ ეს ციყ−ვი−ა,-
წი−თუ−რი მან−ცო,
ხე−ებ−ზე დახ−ტის და
იქ−ნება ან−ცობს:
-ანცო-მან−ცო! ეს შე−ნი თვა−ლე−ბია?
ვგო−ნებ, ანცო-მან−ცო
ჩვენ−ზე ნა−წყე−ნი−ა,
ფუ−ღუ−რო გვიჩ−ვე−ნა,
შიგ სო−კო რამ−დე−ნი−ა!
-ვერ ხე−დავთ? ვზი−ვარ და
ფუ−ღუ−როს ვდა−რაჯობ.
თვა−ლე−ბი სხვა−გან რომ
ი−კი−თხოთ, ა−რა სჯობს?
-ვი−სი−ა, ვი−სი−ა თვა−ლე−ბი?
გამო−დი, ნუ ი−მა−ლე−ბი!

იქ−ნებ ეს ბა−ჭი−ა-ფხაჭიაა,
ბა−ჭი−ა მშიშა−რაა,
გა−ნა პრან−ჭი−ა−ა!
-ბა−ჭი−ა-ფხაჭია! ეს შე−ნი თვა−ლე−ბია?
რას ამ−ბობთ? პა−ტა−რებს
სუ−ლაც არ ვა−ში−ნებ,
გგო−ნი−ათ, ყურცქ−ვი−ტა
ბავშ−ვებს არ ა−ძი−ნებს?
მე მუ−დამ სა−კუ−თარ
სი−ცო−ცხლეს ვდა−რაჯობ,
თვა−ლე−ბი სხვა−გან რომ
ი−კი−თხოთ, ა−რა სჯობს?
-ვი−სი−ა, ვი−სი−ა თვა−ლე−ბი?
გამო−დი, ნუ ი−მა−ლე−ბი!

ტყი−დან მო−ძუნ−ძუ−ლებს
და−თუ−ნა ბუ−თა,
და−თუ−ნას ეს ამ−ბა−ვი,
ნე−ტავ, ვინ უ−თხრა?
-და−თუ−ნა ბუ−თა,
ეს შე−ნი თვა−ლე−ბია?
და−თუ−ნა ბურ−დღუ−ნებს,
ნა−წყე−ნი დუ−დღუ−ნებს:
და−თუ−ნა ბუ−თა
ბავშ−ვებს არ ა−ში−ნებს,
მაგ−რამ ის კი ვი−ცი,
მათ ვინ არ ა−ძი−ნებს.
წამო−დით, გიჩ−ვე−ნოთ
იმი−სი ბი−ნა,
ახ−ლაც აქ ბრძან−დე−ბა,
ახ−ლაც არ სძი−ნავს.
-ვი−სი−ა, ვი−სი−ა თვა−ლე−ბი?
გამო−დი, ნუ ი−მა−ლე−ბი!

მივ−დი−ვართ. ის ბი−ნა
ხმე−ლი ხის ფუ−ღუ−როა,
ხის ტა−ნი დაძ−ველ−და
და თურ−მე ფუ−ტუ−რო−ა.
შიგ ბუ ზის დიდ−თა−ვა,
ეს მი−სი თვა−ლე−ბი!
გამო−დი, გამო−დი,
ნუ დაგ−ვე−მა−ლე−ბი!
-ეს შენ ხარ, ბუ−ა-ბუ−ა?
ეს შე−ნი თვა−ლე−ბია?
ღა−მის ფრთო−სა−ნი
თვა−ლებს აბ−რი−ა−ლებს,
მთვა−რეს გაჰ−ყუ−რებს
და ღა−მეს ახ−მი−ა−ნებს:
-უ−უჰ! უ−უჰ! ეს ა−სე−ა!
ზა−ფხუ−ლის ღა−მე−ა!
ა−მა−ზე დი−დე−ბუ−ლი,
ნე−ტავი, რა−მე−ა?
ე−სეც ბუ−ა-ბუ−ა!
ი−გი თურ−მე ბუ−ა!-
ღა−მის ფრთო−სა−ნი,
მშვი−დი, უ−წყი−ნა−რი,
დღი−სით მი−მა−ლუ−ლი,
მზის−გულ−ზე უ−ჩი−ნა−რი...
რად−გან ეს ფრინ−ვე−ლი
ღა−მე−ებს და−რაჯობს,
ფხი−ზე−ლი თვა−ლე−ბი
შე−ვუ−ქოთ, ა−რა სჯობს?
უკ−ვე მხი−ა−რუ−ლად
ი−ცი−ნი, ნამ−ცე−ცავ?
უკ−ვე უ−შიშ−რად
შეჰ−ყუ−რებ ღა−მესაც?
მა−ლე გეს−ტუმ−რე−ბა
ბა−ტო−ნი ძი−ლი
და ი−გი იქ−ნება
სა−ა−მო, ტკბი−ლი.
მო−დი, ახ−ლა ყვე−ლას
ხე−ლი და−უქ−ნი−ე:
-ღა−მე მშვი−დო−ბი−სა!
გა−ა−მოთ ძი−ლი!
გქო−ნო−დეთ ი−გი
მშვი−დი და ტკბი−ლი...
ა−მა−ზე კარ−გი
იქ−ნება რა−მე?
ყვე−ლას გა−ა−მოთ
ზა−ფხუ−ლის ღა−მე!