ჩემი ცელქი ფისო
ჩემს პა−ტა−რა ფი−სო−სა,
ვერ−ვინ სჯობ−ნის ჭა−მა−ში;
ჭა−მით რო−ცა გაძ−ღე−ბა,
ჩემ−თან უყ−ვარს თამაში.
ფისო, ი−სე ცელ−ქი−ა,
მა−გი−და−ზეც კი ხტე−ბა;
და მის გა−მო ხან ჭი−ქა,
ხან კი, თეფ−ში გვიტყდება.
,,რა უზრ−დე−ლი ფი−სო−ა",-
,,მართ−ლაც, უ−სინ−დი−სო−ა",-
უ−ჯავრ−დე−ბა ბე−ბი−კო,
უ−ჯავრ−დე−ბა დედიკო.
მე კი, მებ−რა−ლე−ბა და
ვე−ფე−რე−ბი თავ−ზე−და,
მკერდ−ში თბი−ლად ვი−ხუ−ტებ,
ის, თავს მა−დებს მკლავზედა;
თვალებს ხუ−ჭავს, ი−ძი−ნებს,
ძილ−ში ხე−დავს სიზ−მარ−სო.
ხომ ცელ−ქი−ა ფი−სუ−ნა,
მა−ინც ძა−ან მიყ−ვარ−სო.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები შინაურ ცხოველებზე
 |
ვაშლი და შაქარააკაკი წერეთელი |
 |
გოჭებინოდარ დუმბაძე |
 |
ცუგა და ფისოედუარდ უგულავა |
 |
*** (ჩვენი კატა დაიკარგა)ქეთევან კვიტატიანი |
|
ლელას და ნიშა ხარის გაბაასებანოდარ დუმბაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები შინაურ ცხოველებზე
 |
ფისო და ბებიალუარა ჭანტურია |
 |
უმადური ფისონათია ჯანაშია |
|
ფისუნიალუარა ჭანტურია |
|
ბეკეკანოდარ დუმბაძე |
|
შავი კატალუარა ჭანტურია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები შინაურ ცხოველებზე
 |
ლალის მამალილადო ასათიანი |
|
ქურდის ქურდინოდარ დუმბაძე |
|
მანანას წერილინოდარ დუმბაძე |
 |
ვინ არის კაცი?ვაჟა–ფშაველა |
|
გიგივაჟა–ფშაველა |
