- უნ−და ავდ−გე, დე−დი−კო,
რა ვქნა , არ მე−ძი−ნე−ბა;
გეს−მის? - გა−რეთ ქა−რი ქრის,
ყურ−შა გაგვეყინება.

შემოვუშვათ, ცო−დო−ა,
სახლ−ში ცო−ტას გათ−ბე−ბა.
თო−რემ გა−ცივ−დე−ბა და
სურ−დო დაემართება.

ყურ−შა, ყურ−შა, სა−და ხარ?
მო−დი სახლ−ში, გათ−ბე−ბი.
ქათ−მებს არ−ვინ მოგვ−პა−რავს,
ვის რად უნ−და ქათმები?!

ან ვინ მო−ვა ა−მა−ღამ,
შე−ნი ში−შით, ამ ქარ−ში.
ყურ−შა, ჯილ−დო გე−კუთვ−ნის,
ჩვე−ნი ე−ზოს დაცვაში.

ამ ტი−ლო−ზე და−წე−ქი,
დე−დამ თბი−ლად და−გი−გო;
ხმა თუ რა−მე მო−გეს−მა,
გა−აღ−ვი−ძე მა−მი−კო!