თურ−მე დროს ვერ ა−აჩ−ქა−რებ,
ვერც სა−ა−თის ის−რებს,
ა−ხა−ლი წლის ღა−მით ვე−ლი
ცა−ზე სან−ტას ირ−მებს.
-დე−და, ჩვენს სახლს გა−და−უფ−რენს?
ე−სეც სან−ტას გზა−ა?
ბე−ბო, ეს შენც გა−ი−გო−ნე?
ზან−ზა−ლა−კის ხმა−ა?
-ჯერ ცხრაც არ შეს−რუ−ლე−ბუ−ლა,
შე−მო, შვი−ლო, სახლ−ში!
ბე−ბო ამ−ბობს: რა უნ−და ვქნათ?
გა−ცივ−დე−ბა ბავშ−ვი...
ძი−ლი ჩუ−მად მო−მე−პა−რა,
მას−თან ბრძო−ლას ვცდი−ლობ:
-თორ−მე−ტამ−დე ნუ−ღარ მოხ−ვალ,
გა−მე−ცა−ლე, ძი−ლო!