მეოცნებე აფრებით

სად ო−დეს−მე მე−ოც−ნე−ბე აფ−რე−ბით,
ა−თას−ფე−რი ი−მე−დით და ზაფ−რე−ბით,
ა−გას−ფე−რის მი−მოჰქ−რო−და ხო−მალ−დი,
მე−ზღვა−უ−რის სულ−თან გა−თა−ნაბ−რე−ბით.

რო−გორც ზვირთ−თა ქა−ფი−ა−ნი მო−დე−ბა,
ფა−გო−ტე−ბის მი−ტა−ცებ−და გო−დე−ბა,
მა−ო−ცებ−და უმძ−ლავ−რე−სი მუ−სი−კა,
თმას მი−წეწ−და ქა−რის გა−ბო−რო−ტე−ბა.

დატ−ვირ−თუ−ლი მრა−ვალ უ−ა−მინ−დო−ბით,
კი−დევ დიდ−ხანს ვი−ქა−ნა−ვებ კი−დობ−ნით,
აღ−ტა−ცე−ბავ სიყ−მაწ−ვი−ლის დრო−ი−სა,
სა−მუ−და−მოდ, სა−მუ−და−მოდ მშვი−დო−ბით!

ის ირღ−ვე−ვა, ის ოც−ნე−ბა ბერ−დე−ბა,
და ხო−მალ−დი ნაპ−რა−ლებ−თან ჩერ−დე−ბა
სა−ი−და−ნაც მა−რად ეს−მის მსოფ−ლი−ოს
ზე−ცის ნგრე−ვა, მი−წის გა−და−ფერ−დე−ბა.