ჩვენ, პოეტები საქართველოსი

გულ−ში ი−მა−ვე გრძნო−ბით ბრუნ−დე−ბა
და მო−ლო−დი−ნი და−რე−კავს ჩუ−მი,
რომ ა−რა−ერ−თხელ ა−გუ−გუნ−დე−ბა
დე−და−მი−წა−ზე კი−დევ სა−მუ−მი.

აჰ, ქი−მი−უ−რი ო−მე−ბის წყე−ბა
სო−ფელ−ში, მინდვ−რად, ქა−ლაქ−ში, ტყე−ში.
ა−ხა−ლი ლპო−ბა ჰო−სი−ტა−ლე−ბის,
ა−ხა−ლი ცრემ−ლის ღვა−რი და თქე−ში.

იქ, ტრან−შე−ე−ბის ლა−ბი−რინ−ტებ−ში,
ნუ გა−გი−ტა−ცებს ძვე−ლი წუ−ხი−ლი...
ხე−ვი−დან ხევ−ზე ი−კივ−ლებს მე−ხი,
ხე−ვი−დან ხევ−ზე წა−ვა ქუ−ხი−ლი,

და გი−გან−ტუ−რი მუხ−ლუ−ხო - ტან−კი,
შე−უ−წყვე−ტე−ლი ტყვი−ის ფან−ტე−ლი,
პრო−ჟექ−ტო−რებ−მა ა−ერ−ში იგრძ−ნეს
ა−ე−რო−ე−ბის კო−რი−ან−ტე−ლი.

წა−მო−ვა მღვრი−ე ცე−ცხლის ნი−აღვ−რად
ას−სან−ტი−მეტ−რის მკაც−რი სა−ხე−ლი,
ხე−ვი−დან ხევ−ზე გა−დიგ−რი−ა−ლებს
ხე−ვი−დან ხე−ვის გა−მო−ძა−ხი−ლი.

გა−აფთ−რე−ბუ−ლი ო−მის გე−ნი−ა,
ძვე−ლი ჟან−გი−ვით ყვი−თე−ლი ფე−რის,
გა−დე−ფა−რე−ბა მე−წა−მულ ზე−ცას,
რომ მო−ი−ტა−ნოს დღე მწა−რე წე−რის.

იქ−ნებ მოს−წყინ−დეს ერთ−სა−ხე−ო−ბა
აღ−მო−სავ−ლე−თის დღე−ე−ბის თბი−ლის,
გა−მო−ანგ−რი−ოს მტკვა−რის ხე−ო−ბა
და ა−საკ−ლე−ბად მო−ად−გეს თბი−ლისს.

ვართ პო−ე−ტე−ბი სა−ქართ−ვე−ლო−სი,
რო−მელ−თაც გვახ−სოვს დღე უ−ა−რე−სი.
ჩვენ ეხ−ლავ ვი−ცით, სად დად−გე−ბი−ან
კლო−დე−ლი, ჟამ−მი, სიუ−ა−რე−სი...

დავდ−გეთ იქ სა−დაც ქა−რიშ−ხა−ლი−ა
და სისხ−ლი−ა−ნი დგას ან−გე−ლო−სი,
ა−ხალ გრი−გა−ლებს ვწი−რავთ სი−ცო−ცხლეს
ჩვენ, პო−ე−ტე−ბი სა−ქართ−ვე−ლო−სი!..