სასწაულს
შე−უნ−დე, შე−უნ−დე, შე−უნ−დე ბნელ ცოდ−ვილს,
ლუ−ცი−ფერს, ჩემს სულ−ში ა−ვო−ბით მძინ−ვა−რეს,
ლუ−ცი−ფერს, მრის−ხა−ნე ვე−ფხვი−ვით და−კო−დილს
და ეხ−ლა მძი−ნა−რეს.
შე−უნ−დე, შე−უნ−დე ჯო−ჯო−ხეთს -ჩემს თვა−ლებს,
შე−უნ−დე ჩემს ხე−ლებს, ბო−რო−თად და−ღა−ლულს,
მე შე−ნი უ−მან−კო ნა−თე−ლი მაწ−ვა−ლებს,
მე ვე−ლი სას−წა−ულს.
ლუ−ცი−ფერს, ჩემს სულ−ში ა−ვო−ბით მძინ−ვა−რეს,
ლუ−ცი−ფერს, მრის−ხა−ნე ვე−ფხვი−ვით და−კო−დილს
და ეხ−ლა მძი−ნა−რეს.
შე−უნ−დე, შე−უნ−დე ჯო−ჯო−ხეთს -ჩემს თვა−ლებს,
შე−უნ−დე ჩემს ხე−ლებს, ბო−რო−თად და−ღა−ლულს,
მე შე−ნი უ−მან−კო ნა−თე−ლი მაწ−ვა−ლებს,
მე ვე−ლი სას−წა−ულს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
სიკვდილო, სიცოცხლისადახალხური |
 |
დროგალაკტიონ ტაბიძე |
|
შენ გვიანდებიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
გზები გაუვალიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
დაკარგული ედემიილია ჭავჭავაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
ბალი, ბავშვები და ჩიტებინესტან კუპრავა |
|
ათასად კაცი დაფასდახალხური |
 |
მატყუარა ხოჭონუნუ ჯანელიძე |
 |
სასამართლონათია დაშნიანი |
 |
ონავრებიმანანა კაკაჩია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
|
მაგრამ მე რა ვქნაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ჩემო თავო, ბედი არ გიწერიააკაკი წერეთელი |
|
ზღვაო, აღელდი, აღელდი!აკაკი წერეთელი |
|
მშობლიურო ჩემო მიწავ!გალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გოგონა კითხულობდა...მურმან ლებანიძე |
