ცეკ−ვავს, ცეკ−ვავს პა−წი−ა,
ხე−ლი და−უკ−ვან−წი−ა!
მო−გუ−გუ−ნე ტა−ში
მზე−საც მისწვ−და ცა−ში.

მე−დო−ლე−ა ბე−ბი−ა...
რა პა−ტი−ვი რგე−ბი−ა?-
სკა−მი დო−ლი გამხ−და−რა,
ბა−გა−ბუ−გი ამ−ტყდა−რა.

დე−ი−დე−ბი მღე−რი−ან,
ყე−ლი მო−უ−ღე−რი−ათ,
დას−ცხეს „დიმპიტაური,“
ა−ტყდა დი−დი ხმა−უ−რი.

სკა−მის დო−ლი გუ−გუ−ნებს,
ა−ბა, კი არ დუ−დუ−ნებს!
ტა−ში, ტა−ში, ტა−შიო,
გავლა-გამოვლაშიო!

ცეკ−ვა უყ−ვარს ძა−ლი−ან,
ცეკ−ვავს ციცქ−ნა ქა−ლი−ა,
მთი−უ−ლუ−რი, ქარ−თუ−ლი...
ცეკ−ვაშია გარ−თუ−ლი.

წაუცეკ−ვა ბა−ბუ−ამ
ლი−კა გო−გოს ღა−ბუ−ას,
ვი−ყოთ ბა−რი−ბარ−ში−ო,
გა−ა−ხუ−რეს ტა−შიო.

დო−ლი გა−და−ი−რი−ა:
-ჩემ−ზე არ თქვან ძვი−რი−ა!
ლი−კამ ი−სე ი−ცელ−ქა,
ბე−ბო−მაც კი იცეკ−ვა.

ყვე−ლა გამ−ხი−ა−რულ−და,
სახ−ლი აჟ−რი−ა−მულ−და...
ცეკ−ვავს, ცეკ−ვავს პა−წი−ა,
ხე−ლი და−უკ−ვან−წი−ა!