გაზაფხულზე, რომ გათბება მიწა

გა−ზა−ფხულ−ზე, რომ გათ−ბე−ბა მი−წა,
რომ ა−მო−ვა ენ−ძე−ლა და ი−ა,
სა−ქართ−ვე−ლოვ, შენს ყვე−ლა−ფერს ვფი−ცავ,
ლექსს და−გი−წერ ცის−ფერპეპლები−ანს.
ა−ნა−ნურ−თან ა−რაგ−ვის წყალს დავ−ლევ,
გა−მარჯ−ვე−ბას ვე−ტყვი ცის−ფერ კალ−მახს,
ცი−ხის−ძირ−თან შე−მეყ−რე−ბა გვე−ლი,
ის მა−ჩუ−ქებს უკვ−და−ვე−ბის ალ−მასს.
მე−რე წა−ვალ, ბი−ლი−კებ−ზე ვივ−ლი,
მსურს ვე−ფე−რო დე−კა−სა და ღვი−ას,
ნელა-ნელა მყინ−ვარწ−ვერ−ზეც ა−ვალ,
რომ ი−ქი−დან გად−მოგ−ხე−დო მთლი−ანს...