თურ−მე ერთ დღეს დაძ−მო−ბილდ−ნენ
კუ და ლო−კო−კი−ნა,
ო−რის ერ−თად სი−ა−რულ−მა
ყვე−ლა გა−ა−ცი−ნა.

და−დი−ოდ−ნენ ნე−ლა, დინ−ჯად,
არ ჩქა−რობდ−ნენ წა−მით,
დი−ლით და−წყე−ბულ სა−უ−ბარს
ამ−თავ−რებდ−ნენ ღა−მით.

ერთ−მა−ნეთ−ზე ზრუ−ნავდ−ნენ და
არ იმჩ−ნევდ−ნენ დაღ−ლას,
მე−რე რა, თუ ვერ დარ−ბოდ−ნენ,
ვერც ხტუ−ნავდ−ნენ მაღ−ლა.

სხვისთ−ვის უც−ნა−უ−რე−ბი და
უჟ−მუ−რე−ბი ჩანდ−ნენ,
თუმ−ცა ერ−თად ი−ცი−ნოდ−ნენ,
ხა−სი−ა−თით ჰგავდ−ნენ.

ბუ−ნე−ბამ ხომ მე−გობ−რო−ბა
ა−სე და−ად−გი−ნა:
მუ−დამ ერთ−მა−ნეთს ი−ცავდ−ნენ
კუ და ლო−კო−კი−ნა.