ცხრათ−ვა−ლა მზე ტყის ნა−პი−რას
შე−მოდ−გო−მის მდე−ლოს ხე−დავს,
ბა−ჭი−ე−ბი ჩირგვ−თან წვა−ნან,
ჩი−ტუ−ნე−ბი ხე−ზე სხე−დან,
მთის ნი−ა−ვი ყვი−თელ ფოთ−ლებს
ათრ−თო−ლებს და ა−თა−მა−შებს,
- მო−დი, ერ−თად ვიმ−ღე−რო−თო, -
ე−უბ−ნე−ბა ჩხიკ−ვი შაშ−ვებს.
- კი ბა−ტო−ნო, - უ−თხრა შაშვ−მა,
შე−ეც−ვა−ლა თუმ−ცა ნი−რი,
სა−ლა−მუ−რი მო−ი−მარჯ−ვა,
მო−ამ−ზა−და გუდა-სტვირი.
ხო−ლო ჩხიკვ−მა და−საკ−რა−ვად
და−ი−ჭი−რა წვრი−ლი ჩხი−რი,
სულ ჩხა−ვი−ლით გა−აყ−რუ−ა
მოშ−რი−ა−ლე ტყის ნა−პი−რი.
- გა−ჩუმ−დი−ო, - ჰკად−რა შაშვ−მა,
ოდ−ნავ გაჰკ−რა მხარ−ზე მხა−რი, -
ჩხირ−ზე დაკვ−რა გა−გო−ნი−ლა?
კი არ მღე−რი, მხო−ლოდ ჩხა−ვი!
ეგ−რე ჩვენ−თან ვერ იმ−ღე−რებ,
სხვა ვინ−მე გყავს სა−ნა−ხა−ვი,
სად შე−ნა და სად გა−ლო−ბა?
დაგ−ვა−ნე−ბე, ძმა−ო, თა−ვი...
- რა ვნა−ხე−თო! - ჩი−ტუ−ნებ−მა
ეს ამ−ბა−ვი ყვე−ლას ამც−ნეს,
მომ−ღე−რალ ჩხიკვს დას−ცი−ნი−ან:
- ნა−ხეთ, ნა−ხეთ, რო−გორ გვარ−ცხვენს!..
ჩურ−ჩუ−ლე−ბენ ხის ფოთ−ლე−ბიც
და სი−ცი−ლით ძირს ცვი−ცი−ან,
ი−ცი−ნი−ან ბა−ჭი−ე−ბიც,
მზის სხი−ვე−ბიც ი−ცი−ნი−ან.