დათვების მარანში

რთვე−ლი აქვთ დათ−ვებს ტყის პი−რას,
დაკ−რი−ფეს მაყვ−ლის თა−ლა−რი,
და−რე−ცხეს დი−დი ქვევ−რე−ბი,
და−ა−სუფ−თა−ვეს მა−რა−ნი.
ზო−გი შო−რი−დან დაბ−რუნ−და,
მოცვ−ზე წა−სუ−ლი ტყე−ში−ა,
და−ცა−ლეს დი−დი გოდ−რე−ბი -
შვე−ბით გას−წორდ−ნენ წელ−ში−ა.
შე−მოდგ−ნენ საწ−ნა−ხელ−ზე−და,
დას−ძა−ხეს ჰარი-ჰარალი,
დოვ−ლა−თი−თა და ხა−ლი−სით
ა−ივ−სო დათ−ვის მა−რა−ნი.
მაყვ−ლის და მოც−ვის ნა−ჟუ−რი
მო−დის საწ−ნახ−ლის ტუ−ჩი−დან,
ზო−გი ფე−ლა−მუშს ა−დუ−ღებს,
ზოგს სავ−სე კო−კა უ−ჭი−რავს.
დარ−ბი−ან ურ−ჩი ბე−ლე−ბი
კოვ−ზე−ბი−თა და ჯა−მი−თა,
დასკ−დო−მა−ზე აქვთ მუც−ლე−ბი
ცხე−ლი თა−თა−რას ჭა−მი−თა.
გა−ივ−სო დი−დი ქვევ−რე−ბი,
ახ−ლა სტუმ−რებ−საც ე−ლი−ან,
საწ−ნახ−ლის ახ−ლოს დასხდ−ნენ და
ა−სეთ სიმ−ღე−რას მღე−რი−ან:
„გვა−ლა−ღებს ტყე−თა ბა−რა−ქა,
ღვი−ნო გვექ−ნე−ბა უ−ლე−ვი,
ზამ−თარს სევხვ−დე−ბით ა−მა−ყად,
დალ−ხი−ნე−ბუ−ლი გუ−ლე−ბით.
ქე−იფს გავ−მარ−თავთ დათ−ვე−ბი,
ვი−ტყვით იმ მთი−სას ამ მთი−სას,
ღვი−ნოს დავ−ლევთ და დავთვ−რე−ბით,
ძილს მი−ვე−ცე−მით ზამთრისას“...