სუფთა ღრუტუნია

ბინ−ძუ−რი და ლა−ფი−ა−ნი,
და−ძუნ−ძუ−ლებს თხრილ-თხრილ ღო−რი,
სურ−ვი−ლი აქვს ღრუ−ტუ−ნი−ას,
ა−რა ბევ−რი, ო−რად ო−რი.

რომ ეს ჭუ−ჭყი მო−ი−შო−როს,
და−ი−ბა−ნოს მე−ლე ტა−ნი,
და მო−ძებ−ნოს მარ−ტო−ხე−ლამ,
გუ−ლერთ−გუ−ლი მე−გო−ბა−რი.

ყვე−ლა ვი−საც ის მი−ად−გა,
გვერდ−ზე გად−გა უ−ცებ მის−გან,
რას გევ−ხა−რო, არ დაგვს−ვა−რო,
სულ შა−ვი ხარ ტა−ლა−ხის−გან.

გზა−ზე გუ−ბე და−ი−ნა−ხა,
ნაწ−ვი−მა−რი სუფ−თა წყა−ლი,
სიღრ−მე−ში კი იმ ორ−მო−ში,
მთლად მის−ნა−ირს მოჰკ−რა თვა−ლი.

ა−ი, ვნა−ხე მე−გო−ბა−რიც,
სი−ხა−რუ−ლით ყვე−ლას ამც−ნობს,
ე−სალ−მე−ბა მის ო−რე−ულს,
ახ−ლო−ბელს და ძლი−ერ ნაც−ნობს.

მო−დი ძმა−ო ვი−მე−გობ−როთ,
კე−თი−ლი ვარ, არ ვარ ა−ვი,
გუ−ბის ღო−რიც ე−სალ−მე−ბა,
და−უქ−ნი−ა მა−ნაც თა−ვი.

მა−შინ წა−მო ვი−სე−ირ−ნოთ,
ჩლიქს უწვ−დის და მას−თან იწ−ვევს,
ის თა−ვისთან ი−პა−ტი−ჟებს,
ორ−მო−შიო ერ−თად ვიწ−ვეთ.

ღრუ−ტუ−ნი−ა არც და−ფიქრ−და,
შე−ა−ბო−ტა შუ−ა წყალ−ში,
ეჭ−ვი ა−ღარ შეჰ−პარ−ვი−ა,
მის ა−ნა−რეკლ მე−გო−ბარ−ში.

და გუ−ბეში რომ გა−ნერ−თხა,
ა−ამღვ−რი−ა სუფ−თა წყა−ლი,
თვალს აცეცებს,ვერ პო−უ−ლობს,
სა−დღაც გაჰქ−რა მე−გო−ბა−რი.

ცხელ ამინდში,ეამა და,
ი−ნე−ბივ−რა დი−დი ხა−ნი,
და ა−ნაზ−დად და−ე−ბა−ნა,
ღორს ის ჭუ−ჭყიანი ტა−ნი.

გაბ−რიყ−ვე−ბუ−ლი და ნა−წყე−ნი,
ქშენა-ქშენით ად−გა ზე−ზე,
მშრალ ბა−ლახ−ზე წა−მოგორდა,
და გა−იშრო კა−ნი მზე−ზე,

ბინ−ძურ ღორ−სა ვე−ღარ სცნო−ბენ,
ღრუ−ტუ−ნი−ა სუფ−თა ხა−რო,
თხამ კი უ−თხრა: ა−სე ლა−მაზს,
შე−მიძ−ლი−ა მო−გე−კა−რო.

მე−გობ−რო−ბას სთა−ვა−ზო−ბენ,
ცხვა−რი, ცხე−ნი, ძრო−ხა, ვი−რი,
გუ−ლი უძ−გერს სი−ხა−რუ−ლით,
ა−რა ვა−რო და−წყევ−ლი−ლი,

მას−თან თა−მაშს ესწ−რაფ−ვი−ან,
და ა−დე−ბენ თავ−ზე თა−ვებს,
ა−ი, თურ−მე რა ძა−ლა აქვს,
სიწ−მინ−დეს და სისუფ−თავეს.