კვლავ ჩემ-წინ მტკვა
−რი მორ
−ბის ქუ
−ხი
−ლით,
ამ ქუ
−ხილ
−ში ვცნობ მშობ
−ლი
−ურ გრგვინ
−ვას,
კვლავ ჩე
−მი გუ
−ლი ი
−მავ წუ
−ხი
−ლით
შეჰკვ
−ნესს მღვრი
−ე ზვირთთ მღე
−რი
−თა დე
−ნას.
კვლავ გა
−ნიღ
−ვი
−ძეს ჩვე
−ულ
−თა ფიქრ
−თა
და აღ
−მე
−შა
−ლა დი
−დის ხნის წყლუ
−ლი...
შევკვ
−ნეს, შევს
−ტი
−რი მე ა
−მა ზვირთ
−თა,
თით
−ქო მათ შთანთ
−ქეს ჩვე
−ნი წარ
−სუ
−ლი.
წაგშ
−ლი
−ან კვალ
−ნი, დრო
−ო ნე
−ტა
−რო!
მტვრად ა
−ღუგ
−ვი
−ხარ სა
−უ
−კუ
−ნე
−სა...
მის
−მი
−ნე ა
−ჯა, მის
−მი
−ნე, მტკვა
−რო,
იმ დროთ გარ
−და
−ეც ეს ჩე
−მი კვნე
−სა