ლოც−ვის ი−მე−დით გუ−ლან−თე−ბულ−ნი
ი−მედს არ ვკარ−გავთ, ძა−ძე−ბი გვე−ყო!
მუხლ−და−ჩო−ქი−ლი უფ−ლის ხა−ტის წინ
ჩემთ−ვის ვჩურ−ჩუ−ლებ „მა−მა−ო ჩვენოს“.

უ−ფა−ლო, შეგ−თხოვ, გაგ−ვაძ−ლი−ე−რე,
წმინ−და ქალ−წუ−ლო, ის−მი−ნე ჩვე−ნი!
გა−ერ−თი−ან−დი ამერ-იმერო,
რომ ქართ−ვე−ლობ−დეს ქართ−ვე−ლი ე−რი!

ჩვენ უფ−ლის გზა−ზე უნ−და ვი−ა−როთ,
მზე სი−ცო−ცხლი−სა ლოც−ვით ა−მო−დის,
არ შეგ−ვე−შინ−დეს დი−დი დაღ−მარ−თის,
სა−ნამ ვქართ−ვე−ლობთ, უფ−ლის წყა−ლო−ბით!