მე დაბ−რუ−ნე−ბას თი−თებ−ზე ვითვ−ლი
და მო−ნატ−რე−ბას ცრემ−ლე−ბით ვყლა−პავ,
ღვთისმ−შობ−ლის ნა−კურ−თხ მი−წის შვი−ლი ვარ,
უ−შე−ნოდ მხო−ლოდ მარ−ტო−სულს ვგა−ვარ!

მე უ−ბით და−მაქვს მი−წა ქარ−თუ−ლი,
გა−მო−ნასკ−ვუ−ლი, ნა−ქარ−გი ქი−სით,
უ−შე−ნო−ბა რომ გულს სევ−დით მივ−სებს,
შევ−ნატ−რი ჩემს ქოხს და−ხუ−რულს ის−ლით!

ვნა−ნობ, რომ წა−ველ და მი−გა−ტო−ვე,
თით−ქოს დავ−კარ−გე ძა−ლა და რწმე−ნა,
ჯობ−და ღა−რი−ბი ვყო−ფი−ლი−ყა−ვი,
არ შე−მი−პყრობ−და უკ−ვა−ლო სევ−და!

ვნატ−რობ წი−ნაპ−რის ვა−ზებ−ში ჩაწ−ნულ,
ქარ−ვის−ფერ მტევ−ნის მარცვ−ლე−ბის ცი−ალს,
ქვევრ−ში ჩა−წუ−რულ რქა−წი−თელ ღვი−ნის,
ზე−და−შეს წვე−თით მორ−ჩე−ნილ ფი−ას!

ვნატ−რობ ფი−ჩხე−ბით დან−თე−ბულ თო−ნის
დე−დას პუ−რე−ბის მო−ტე−ხილ ყუ−ას,
ა−თუხ−თუ−ხე−ბულ თა−თა−რას გე−მოს,
ტაბ−ლა−ზე დადგ−მულ წყლით სავ−სე სუ−რას!

ქარ−თუ−ლი მთე−ბის მი−წის წი−აღ−ში,
წყა−როს წყალს ვნატ−რობ პეშ−ვით დავ−ლი−ო,
ჩე−მი სამ−შობ−ლოს სა−კურ−თხე−ველ−ში,
ღმერთს ვ−თხოვ საკ−მევ−ლის სუ−ნით მაკ−მი−ოს!

მი−ტო−ვე−ბუ−ლი კე−რი−ა მტან−ჯავს,
ჩემს გუ−ლის უ−ფალს ვე−რა, ვერ ვატკ−ბობ,
სამ−შობ−ლო ჩე−მო გ−თხოვ, მა−პა−ტი−ო,
დავბ−რუნ−დე−ბი და კვლა−ვაც გა−გათ−ბობ!