მე, ყველა დედა, მინდა დაავლოცო

თვალ−წინ გა−ირ−ბენს ჩე−მი ბავშ−ვო−ბა,
რო−გორ მირ−წევ−დი სიმ−ღე−რით აკ−ვანს,
სხვა სით−ბო ჰქონ−და იმ სი−ტყვას „შვილო“,
სხვა მად−ლი ჰქონ−და იმ ქარ−თულ „ნანას“.

მე, ყვე−ლა დე−და, მინ−და და−ავ−ლო−ცო,
რად−გან ეს მად−ლი კურ−თხე−უ−ლი−ა
და სიყ−ვა−რუ−ლიც, დე−დაზე მე−ტად,
ალ−ბათ ა−რა−ვის არ შე−უძ−ლი−ა.

რო−ცა გიხ−სე−ნებ ჩე−მო გამზრ−დე−ლო,
ბავშ−ვო−ბის დრო−ში გა−და−ვიჭ−რე−ბი,
თვალ−წინ მიდ−გა−ხარ აკ−ვანს მიმჯ−და−რი,
რო−გორ მარ−წევ−დი ტკბი−ლი სიმ−ღე−რით.

ძილ−ში დამფრ−თხა−ლი, შე−ში−ნე−ბუ−ლი,
რომ მოგკ−რო−ბი−ვარ მკერდ−ზე კან−კა−ლით,
ჩა−ხუ−ტე−ბუ−ლი, ი−სევ ღი−ღი−ნით,
ჩა−მა−ძი−ნებ−დი ფრ−თხი−ლი ნა−ნა−ვით.

მე, ყვე−ლა დე−და მინ−და დავ−ლო−ცო,
რად−გან ეს მად−ლი კურ−თხე−უ−ლი−ა,
და სიყ−ვა−რუ−ლი შენ რომ მა−ჩუ−ქე,
მხო−ლოდ უ−ფალს და შენ შე−გიძ−ლი−ა.