შენ აყვავილდი ჩემო სამშობლო

მინ−და, რომ სევ−და და−გის−მა−რო,
რომ მოგწვ−დე გუ−ლის ფიც−რამ−დე,
ცა−ში გაფ−რე−ნილ არ−წივს ვე−და−რო,
და−ღად−რულ მი−წას ფრთე−ბით გი−წამ−ლებ!

მინ−და, დავ−ჭე−ქო სვა−ნუ−რი "ლი−ლე",
„იავნანინა“ ვუმ−ღე−რო თეთ−ნულდს,
შხა−რას სი−მაღ−ლეს კა−მა−რა შევკ−რა,
ყუ−რი და−ვუგ−დო ენ−გუ−რის ფერ−ხულს!

მინ−და, მთის ხიბ−ლით ალ−მო−დე−ბულ−მა,
ბა−რიც სი−ცო−ცხლით გა−გიმ−ზი−ა−ნო,
"წინ−წყა−რო" ლა−ზურ "დი−დო−უ−დოს−თან"
ღვთი−ურ სი−მებ−ში ა−ვახ−მი−ა−ნო!

მინ−და, ი−მე−რეთს და−რი ვუ−კურ−თხო,
ფშავ-ხევსურეთს კი ი−ა−ლა−ღე−ბი,
რა−ჭას ლა−მა−ზი სი−დარ−ბა−ის−ლე,
გუ−რი−ას სხარ−ტი "ბა−ი−ა−თე−ბი"!

ვი−ცი, რომ სევ−დას და−გი−სა−მა−რებ,
გუ−ლის ფიც−რამ−დე ლოც−ვით მოგწვ−დები,
შენ აყ−ვა−ვილ−დი ჩე−მო სამ−შობ−ლო,
ქარ−თულ მი−წისთ−ვის ვფი−ცავ, მოვკვ−დე−ბი!