ჩაკეტა კარი

ჩა−კე−ტა კა−რი!.. სი−ცი−ვე ი−გი
ვერ შე−მო−ანგ−რევს რკი−ნე−ულ რა−ზას,
რო−ცა გა−თავ−და დი−დი მი−ტინ−გი,
ის და−უბ−რუნ−და ვარ−დებს და ვა−ზას.

დარ−ჩე−ბა სახლ−ში და მი−სი ქო−ხი
მო−ეჩ−ვე−ნე−ბა სუ−რო−რე−უ−ლი,
სა−ხუ−რავს ურ−ტყამს წვი−მა და კო−ხი,
რო−გორც ო−მე−ბის ხმა შო−რე−უ−ლი.

მაგ−რამ ის დასც−ქერს ცე−ცხლის კა−მა−რას,
რო−მელ−საც არ−ხევს ა−ლი მთო−ვა−რი,
მის სულს, დარ−ჩე−ნილს ბინ−დის ა−მა−რა,
ცე−ცხლთან ბევ−რი რამ აქვს სა−თხო−ვა−რი.