ენძელებს ჰკითხე

ვი−ცი და−მე−ძებ, მაგ−რამ არ ვჩან−ვარ,
მე ხომ გა−ზა−ფხულს მოვ−ყევ ენ−ძე−ლად
და თუ არ გჯე−რა, მო−დი, დამ−ხე−დე,
თავს დავხ−რი ჩუ−მად, წყნა−რად, ერ−თხე−ლაც.

ატ−მის კვირტ−შიც ვარ და ვე−ლო−დე−ბი,
მზის სით−ბო გამშ−ლის ნაზ ყვა−ვი−ლე−ბად,
სურ−ნე−ლად ჰა−ერს მო−ვე−ფი−ნე−ბი
და−გე−კე−რე−ბი გულ−ზე ღი−ლე−ბად!.

ღრუბ−ლებ−ში−ცა ვარ, ზე−ცას ა−ხე−დე,
ღი−მილს გიგ−ზავ−ნი ჟუ−ჟუ−ნა წვი−მად,
სი−ოდ გა−გივ−ლი ცხელ გუ−ლის−პირ−ზედ,
ტყის პირს ა−მო−ვალ ხვი−ა−რა გვიმ−რად.

მდი−ნა−რე−ცა ვარ დამშ−ვი−დე−ბუ−ლი,
ფრ−თხი−ლი დი−ნე−ბით ფეს−ვებს გი−ცო−ცხლებ,
პე−პე−ლა−საც კი და−ვემს−გავ−სე−ბი
მოგ−ცემ პი−რო−ბას, დიდ−ხანს ვი−ცო−ცხლებ!

მთის მწვერ−ვა−ლიც ვარ ყი−ნუ−ლი−ა−ნი,
მზეს−თან ვჭო−რა−ობ შენს სიყ−ვა−რულ−ზე,
თუ მო−ინ−დო−მებ ყველ−გან მი−პოვ−ნი,
ჩე−მი არ გჯე−რა?.. ენ−ძე−ლებს ჰკი−თხე!