ჩიტუნები
ჩემს სარკ−მელ−თან ჩი−ტუ−ნე−ბი
ჟღურ−ტუ−ლე−ბენ ად−რი−ან,
ვფიქ−რობ, ალ−ბათ მე ვუყ−ვარ−ვარ,
მე ვუყ−ვარ−ვარ ძალიან.
ჟრიამული სა−ა−მო−ა
და ერ−თო−ბა სო−ფე−ლი,
გა−ზა−ფხუ−ლი გვეს−ტუმ−რე−ბა
ამ ბუ−ნე−ბის მპყრობელი.
თეთრ სა−მოსს შე−იცვ−ლი−ან ხე−ე−ბი,
სიმწ−ვა−ნე−ში მო−ექ−ცე−ვა ვე−ლი,
მზე კი სით−ბოს ჩაღვ−რის კვირტ−ში,
მზე სი−მართ−ლის მთესვე−ლი.
ბაღს ხში−რად სტუმ−რობს ბულ−ბუ−ლი
და უს−მენს ყვე−ლა სულდგ−მუ−ლი,
ხის ტო−ტებ−ზე მწვა−ნე ფოთ−ლებს
ქა−რი გა−და−ურ−ბენს ჩუ−მი.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები გაზაფხულზე და ლექსები ფრინველებზე
 |
სურვილიაკაკი წერეთელი |
 |
ყოყლოჩინა ბატუკამანანა ქურდაძე |
 |
მტრედიელენე სალარიძე |
 |
გაზაფხულიშიო მღვიმელი |
 |
გაბუტულან ტოროლებინატალია ნადირაშვილი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები გაზაფხულზე და ლექსები ფრინველებზე
 |
მერცხლების საუბარისოფო გასიტაშვილი |
 |
წვიმის წვეთიცირა ტურაშვილი |
 |
გაზაფხულის მახარობლადლუარა ჭანტურია |
 |
*** (რას უსმენ ჩემო სანდრიკო)მანანა კაკაჩია |
|
ჩიტოლუარა ჭანტურია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები გაზაფხულზე და ლექსები ფრინველებზე
 |
ვინ არის კაცი?ვაჟა–ფშაველა |
|
ილიას საღამოვაჟა–ფშაველა |
 |
ვაჟა-ფშაველას ნაამბობილადო ასათიანი |
|
გულო, არ გასტყდე!ვაჟა–ფშაველა |
|
ქართველი ქალიაკაკი წერეთელი |
