ა−ბა, დე−ლი−ა, დე−ლი−ა
ცხოვ−რე−ბა მშვე−ნი−ე−რი−ა.
პა−ტა−რა გოგო-ბიჭები
მი−დი−ან, მი−იმ−ღე−რი−ან:

მზეს და−ვას−წა−რით ად−გო−მა,
მერ−ცხლე−ბი თავს დაგვმ−ღე−რი−ან.
ერ−თად შევ−ხა−რით გა−ზა−ფხულს,
ბუ−ნე−ბა ბედნიერია.

ჰაერში სით−ბო ტრი−ა−ლებს,
ცა ლურჯ−ზე ლურ−ჯი ფე−რი−ა,
ენ−ძე−ლა აყ−ვა−ვე−ბუ−ლა,
ახ−ლა ი−ე−ბის ჯერია.

ა−ბა, დე−ლი−ა, დე−ლი−ა,
სი−ცო−ცხლეს მად−ლი ჰფე−ნი−ა.
პა−ტა−რა გოგო-ბიჭები
მი−დი−ან, მი−იმ−ღე−რი−ან.