გაზაფხული
გა−ზა−ფხულ−და, ბუჩ−ქის ძი−რას,
თავს ი−წო−ნებს ნა−ზი ი−ა;
ჩვენს სალ−ხე−ნად კო−კობ ვარდ−საც
ეშ−ხით გუ−ლი გაუღი−ა.
ხა−ვერ−დი−ვით მწვა−ნე ბა−ლახს
ა−ბი−ბი−ნებს სი−ო ნა−ზად,
თით−ქოს უნ−და და−ე−ფი−ნოს
იმ ყვა−ვი−ლებს ფი−ანდაზად.
მა−ღალ მთი−დან წმინ−და წყა−რო
მოცქრი−ალებს ჩუხ−ჩუ−ხი−თა,
თით−ქოს ნა−ნას ე−უბ−ნე−ბა
ძუ−ძუმ−წოვ−რებს ტკბი−ლი ხმი−თა.
ხის ტო−ტებ−ზედ ჩი−ტუ−ნე−ბი
ფრთხი−ალობენ, სრი−ალობენ;
ი−შე−ნე−ბენ მაღ−ლა ბუ−დეს,
დაჰხარი−ან და გა−ლო−ბენ.
და მხლობ−ლად იქ−ვე თა−ვი
მოუყრი−ათ ყმაწ−ვი−ლებ−სა,
იმღერი−ან და თან ჰკრე−ფენ
სხვა−დასხ−ვა−ფერს ყვა−ვი−ლებსა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები გაზაფხულზე, ლექსები წელიწადის დროებზე, ლექსები ბუნებაზე და ლექსები ხეებზე
 |
ბატის ჭუკი საქათმეშიმაია წიგნაძე |
 |
კავშირი გულთა შორისგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
თორნიკე ერისთავიაკაკი წერეთელი |
 |
გული გავგზავნე ქვეყნადავაჟა–ფშაველა |
|
იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებსგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები გაზაფხულზე, ლექსები წელიწადის დროებზე, ლექსები ბუნებაზე და ლექსები ხეებზე
 |
ვარდი და ბულბულინინო სტურუა |
|
ხალხურიაკაკი წერეთელი |
|
მელანქოლიური მოსიმღერეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ვაზი გვიხმობსნესტან კუპრავა |
 |
საქათმეზე გასაკრავი ლექსიბონდო მაცაბერიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები გაზაფხულზე, ლექსები წელიწადის დროებზე, ლექსები ბუნებაზე და ლექსები ხეებზე
 |
ჯადოსნური მაგიდაგივი ჭიჭინაძე |
|
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
|
რამ შემქმნა ადამიანადვაჟა–ფშაველა |
|
გეტერაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ცისა ფერს, ლურჯსა ფერსნიკოლოზ ბარათაშვილი |
