ყურძ−ნის მარცვ−ლებ−ში
მზის შუ−ქი მომ−წყვდე−უ−ლა,
ქარ−ვისფ−რად შემღვ−რე−უ−ლა მტევ−ნე−ბი...
რა სი−ლა−მა−ზე−ა, ჩხე−ბი და ა−კი−დო...
თვალს ვერ ვა−შო−რებ და ვტკბე−ბი...
რთვე−ლი კა−ხეთ−ში, ეს ხომ ზე−ი−მი−ა,
მო−სა−ვალს მა−რა−ნი მო−ე−ლის...
ქვევ−რებ−ში მი−ჩუხ−ჩუ−ხებს
და−წუ−რუ−ლი წვე−ნი
და თა−ვი−სე−ბუ−რად მღე−რის...
ყურ−ძენს, ჭირ−ნა−ხულს, რო−ცა მო−ი−წე−ვენ,
თვა−ლი და გუ−ლი ხა−რობს...
გლე−ხი რომ მო−სა−ვალს
სახლ−ში და−ი−გუ−ლებს,
გუ−ლი სი−ხა−რუ−ლით გა−ლობს.
არ მოგ−ვი−შა−ლოს ღმრთმა შე−მოდ−გო−მა,
შრო−მი−სას რომ ვიმ−კით შე−დეგს,
ხვა−ვი და ბა−რა−ქა,
ჩე−მო ქვე−ყა−ნავ...
და−ვე−ლო−დე−ბით შემ−დეგს!