პაპიჩემის ანდერძი

შვი−ლო, რად სტი−რი ნე−ტა−რა,
რა უ−ბე−დო−ბა გეწ−ვი−ა?
ჭირ−ში ყოფ−ნის დროს გაძ−ლე−ბა
მუ−დამ ვაჟ−კა−ცის წე−სი−ა!

ვაჟ−კაცს არ შვე−ნის ცრემ−ლის ღვრა,
ქვი−თი−ნი დი−ა−ცუ−რა−და,
მტერს ხმა−ლი უნ−და საფრ−თხუ−ლად,
კვალ−ზედ მი−ყო−ლა მგლუ−რა−და.

აგ−რემც ექ−ნე−ბა პა−პა−შენს
დღე გრძე−ლი−ო და სრუ−ლი−ო,
ნუ და−ის−ვე−ნებ, ებრ−ძო−ლე
მტერს, მი−ნამ გიდ−გა სუ−ლი−ო,
შვი−ლო, მეც ეგ−რე ვი−ყა−ვი,
ეგ ა−რის ჩვე−ნი რჯუ−ლი−ო.