რა-გინდა ბედმა მიმტყუვნოს

რა-გინდა ბედ−მა მიმ−ტყუვ−ნოს,
რა-გინდ ვა−რამ−მა მკბი−ნო−სა,
კი−დევ შავმ−ღერ−ნებ ერ−თხე−ლა,
რომ გულ−მა მა−ილ−ხი−ნო−სა,
მუ−რის მა−გივ−რად ა−რა სჯობს,
პირს ვარ−დი მა−ი−ფი−ნო−სა?!
რა კა−ცი ჰქვი−ან ი−მა−სა,
ვინც ჯავ−რის ხდე−ბა ვი−რა−და!
ა−დე, შაჰ−ხე−დე ქვე−ყა−ნას,
გო−რი−დამ გო−რის პი−რა−და!
წე−ღან რო ჩა−ლად არ გიჩნ−და,
და−გი−ფას−დე−ბა ძვი−რა−და;
რაც უნ−და უძ−ლუ−რი ი−ყო,
თავს სცნობ უს−წო−რო გმი−რა−და...
ა−რავის არ და−ე−დე−ბი
ტყლა−პად და ქალმ−ნის ძი−რა−და,
მო−ზღვა−ვე−ბუ−ლი ნაღ−ვე−ლი
მო−გეჩ−ვე−ნე−ბა ლხი−ნა−და.