საახალწლოდ

თქვე−ნი სი−ცო−ცხლე მა−ცო−ცხლებს,
ახ−ლე−ბო, გე−ნაცვ−ლე−ნი−თა;
სი−ცო−ცხლე მი−ათ−კეც−დე−ბა
თქვე−ნის სი−კე−თის სმე−ნი−თა.
ა−კე−თეთ რაც-კი შა−იძ−ლოთ
თა−ვით, გუ−ლით და ხე−ლი−თა,
რომ შვილთ გვი−კურ−თხონ საფ−ლა−ვი,
არ მოგ−ვი−გო−ნონ წყევ−ლი−თა.
ოფლ−მა, დაღვ−რილ−მა მი−წა−ზე,
ა−მო−ა−ცე−ნოს ი−ა−ნი,
გა−ნო−ყი−ერ−დეს ოფ−ლი−თა
მი−წა მწი−რი და კლდი−ა−ნი,
გა−და−ი−ა−როს ნის−ლებ−მა,
დღე გა−მო−ვი−დეს მზი−ა−ნი
და ა−ღა−ღან−დეს მინ−დო−რი
ოფ−ლით მორ−წყუ−ლი, ცვრი−ა−ნი.
ძვა−ლი გა−ნედლ−დეს გამხ−მა−რი,
ფერფ−ლი ა−დუღ−დეს გრძნო−ბი−თა,
მკვდარ−ნი ხა−რო−ბენ საფ−ლავ−ში
კარ−გის შვი−ლე−ბის ყო−ლი−თა.
მივინძრ-მოვინძრეთ... რას ვარ−გებთ
უქ−მად ტახ−ტებ−ზე წო−ლი−თა!
ბედს ვხე−დავ, რო−გორც მზის სხივ−სა,
გად−მო−შუ−ქე−ბულს გო−რი−თა,
ვა−მა−ყობ, მა−ღალს ღმერთს ვფი−ცავ,
გა−მო−სა−დე−გის სწო−რი−თა.

ჩემს გულ−ში სანთ−ლად ან−თი−ხართ,
გზა მი−ნათ−დე−ბა თქვე−ნითა;
ჯავ−შანს ჩა−იც−ვამს ოც−ნე−ბა,
გა−ვალ−მას−დე−ბი ე−ნი−თა.