მა−მას ლურ−ჯი პე−რან−გი წით−ლად გა−ვა−ფე−რა−დე,
ა−ღა−რა−ა ლურ−ჯი, გა−და−მიგ−დეს ფუნ−ჯი.
გა−მი−ჯავრ−და დე−და: ამ−დენს რო−გორ ბე−დავ,
გა−გიჟ−დე−ბა მა−მა, რა გა−რე−ცხავს ა−მას?!
და−მე−მუქ−რა დე−ი−და: - ხმას არ გაგ−ცემ დღე−ი−დან!
ბუ−ზღუ−ნებ−და მა−მი−და: - ბავშ−ვი სულ თავს გა−ვი−და.
ბე−ბო პე−რანგს უც−ქე−რის: გაგ−ვი−თავ−და ფურც−ლე−ბი?
არ უ−ჯე−რებს თვა−ლებს (რა მზე−რა აქვთ ქა−ლებს)?
შე−მო−ვი−და მა−მი−კო, ი−ცით რო−გორ გა−მი−გო?..
არ მომ−წონ−და მა−ინც ეს პე−რან−გი ლურ−ჯი…
მოგ−ვა−წო−დეთ ქი−ლა, დაგ−ვიბ−რუ−ნეთ ფუნ−ჯი.
გა−ვაგრ−ძე−ლეთ ღებ−ვა, წინ−საფქ−რი მე−ბა,
და პა−ლიტ−რით ხელ−ში, ვღი−ღი−ნებ−დით ხმებ−ში.
გა−და−იც−ვა მა−მამ შე−ღე−ბი−ლი ზე−და,
- ერ−თი ჭკუ−ის ხარ−თო! - ი−ცი−ნო−და დე−და.