სკო−ლი−სათ−ვის ვემ−ზა−დე−ბი,
ახ−ლა უკ−ვე დი−დი ვარ,
დღეს პირ−ვე−ლად,
სულ პირ−ვე−ლად
მე სკო−ლა−ში მივ−დი−ვარ.
ჩან−თას ვე−ძებ,
წიგ−ნებს ვე−ძებ,
არ ვი−ვი−წყებ ა−რა−ფერს,
უჰ, რამ−დენ−ჯერ სავ−სე ჩან−თა
ი−სევ ა−მო−ვა−ლა−გე.
ფან−ჯა−რა−ზე ჭრე−ლი კა−ტა
წევს და ჩუ−მად კრუ−ტუ−ნებს.
ჩემს უც−ნა−ურ ო−რომტ−რი−ალს
ის შო−რი−დან უ−ყუ−რებს.
ჭრელ კუდს იქ−ნევს, ქურდ−ბა−ცა−ცას
ულ−ვა−შე−ბი უბ−ზი−ნავს,
თან დამ−ცი−ნის: ეგ ჩან−თა ხომ
გას−ტე−ნე−ო უ−წი−ნაც...
ს−ტყუ−ი, ფი−სო, შე−მომ−ხე−დე!
ახ−ლა მართ−ლა დი−დი ვარ,
და−მი−ჯე−რე,
დღეს ნამდ−ვი−ლად
მე სკო−ლა−ში მივ−დი−ვარ.