სად არის სათვალე?

სათ−ვა−ლე და−კარ−გა
დე−ი−და ვა−ლი−ამ,
მი−თხა−რი
რა მი−სი ბრა−ლი−ა?
დე−ი−და ვა−ლი−ა
მო−ხუ−ცი ქა−ლი−ა,
სულ შრო−მობს
და სულ არ სცა−ლი−ა.
და−კარ−გა.
რა−ღა ქნას დღე−ი−დან,
სათ−ვა−ლეს და−ე−ძებს დე−ი−და!
სულ გა−და−აბ−რუ−ნა სა−წო−ლი:
ლე−ი−ბი,
ბა−ლი−ში,
სა−ბა−ნი,
და ახ−ლა სა−წოლქ−ვეშ მიძვ−რე−ბა,
- ნე−ტა−ვი სათ−ვა−ლე სად ა−რი?!
დე−ი−დამ ვედ−რო−შიც ჩა−ხე−და,
მო−ნა−ხა:
კა−ლო−შიც,
წა−ღე−ბიც,
თა−რო−ზეც სულ გა−და−აბ−რუ−ნა
დი−დი
და პა−ტა−რა
ქვა−ბე−ბი.
არ დარ−ჩა არ−ცერ−თი კუნ−ჭუ−ლი,
რო−დი−ნი, ქო−თა−ნი, ტო−მა−რა.
უ−თუ−ოდ,
უ−თუ−ოდ ვი−ღა−ცამ
დე−ი−დას სათ−ვა−ლე მო−პა−რა.
ტრი−ა−ლებს,
ფუს−ფუ−სებს,
და−ე−ძებს,
დაღ−ლი−ლა, ე−ტყო−ბა ძა−ლი−ან.
ხელახ−ლა მი−ად−გა კა−რა−დას
საბ−რა−ლო
დე−ი−და ვა−ლი−ა.
ი−გი კვლავ სა−წოლ−თან მი−ვი−და
გა−სინ−ჯა:
ლე−ი−ბი,
სა−ბა−ნი.
ნე−ტა−ვი ი−ცო−დეს დე−ი−დამ,
ლა−მა−ზი სათ−ვა−ლე სად ა−რი!
დაღ−ლი−ლა, ე−ტყო−ბა, ძა−ლი−ან
და სკივრ−ზე ჩა−მოჯ−და ვა−ლი−ა.
სკივრს ზე−მოთ კი სარ−კე ჰკი−დი−ა
და სარ−კე -
სარკ−მელ−ზე დი−დია.
სარ−კეში ჩა−ხე−და დე−ი−დამ,
გა−ოც−და მო−ხუ−ცი გულწრ−ფე−ლი:
სათ−ვა−ლე მის შუბლ−ზე შემჯ−და−რა
ღი−მი−ლით სარ−კი−დან უც−ქე−რის.
საბ−რა−ლო დე−ი−და ვა−ლი−ა -
რამ−დე−ნი, რამ−დე−ნი აწ−ვა−ლეს...
მას სარ−კემ უშ−ვე−ლა ე−პოვ−ნა
ძვირ−ფა−სი,
ლა−მა−ზი
სათ−ვა−ლე.