ფისო და ლისია

შარ−შან ფი−სო გვა−ჩუ−ქეს,
პა−წა−წი−ნა კა−ტუ−ნა,
მა−გი−და−ზე ხტუ−ნი−ა,
ან−ცი, თვა−ლებ−ხა−ტუ−ლა,

და−კუნტ−რუ−შებს ე−ზო−ში,
ეს ქვე−ყა−ნა მი−სი−ა,
ლამ−ბაქ−სა რომ ლო−კავ−და,
თავს წა−ად−გა ლი−სი−ა,

ლი−სი−ა კუ−დის ქი−ცი−ნით,
ჩვე−ნი პა−ტა−რა ლეკ−ვუ−ნა,
თეთრი,ფუმფულა, მყე−ფა−რა,
ცუგ−რუ−მე−ლა და ცელ−ქუ−ნა.

მი−უ−ახ−ლოვ−და, დაყ−ნო−სა,
გა−გორ−და ბალახ-ბულახში,
მიაუუუუ!-ფი−სო შე−შინ−და,
ა−უ−კან−კალ−და ულ−ვა−ში.

ვინ მო−გიყ−ვა−ნა ჩემს სახლ−ში,
აქ რას ა−კე−თებ კა−ტა−ო?
ამ ჩემს ლამ−ბაქ−თან რა გინ−და,
მჭა−მე−ლი მო−მე−მა−ტა−ო?

ა−რა ბა−ტო−ნო ფი−ნი−ავ,
ეს ჩე−მი თეფში-სინია,
შე−ნი კი,- ა−ი ის ა−რის,
შუ−ა−ზე გა−ტე−ხი−ლი−ა.

ა−ბა შეხედეთ!-თავხედი,
ეგ რო−გორ გა−მი−ბე−და−ო?-
ძლი−ერ გაბ−რაზ−და ლი−სი−კო,-
ფი−სოს მო−აწ−ვა სევ−და−ო.

ა−ტირ−და ჩვე−ნი ციმ−პა−ლი,
ცრემ−ლით და−ნა−მა ბა−ღი,
უ−კან ი−ხევ−და კრუ−ტუ−ნით,
რო−ცა უღ−რენ−და ძაღ−ლი.

ლეკ−ვუ−ნას კნუ−ტის ცრემ−ლებ−მა,
უ−ცებ მო−ულ−ბეს გუ−ლი,
და შე−ებ−რა−ლა ფი−სუ−ნა,
ა−უწ−რი−ალ−და სუ−ლი,

და−უყ−ვა−ვა და დაყ−ნო−სა,
თათ−ზე და−ა−დო თა−თი,
მას შემ−დეგ არ გა−მი−გი−ა,
ღრენა-კრუტუნი მა−თი.