აპეურები

დღი−სა და ღა−მის გა−სა−ყარ−თან მაბ−რუ−ნებს ბე−დი
და ქედ−ზე მძი−მე უ−ღე−ლი მად−გას.
წა−ჭე−რი−ლი მაქვს ა−პე−უ−რე−ბი:
თეთ−რი და შა−ვი _
ო−რი ფე−რის გამძ−ლე ბა−წა−რი.
უნ−და ვიბ−რუ−ნო, ვიტ−რი−ა−ლო და რო−გორც ხარ−მა,
ქვა−მა−რი−ლი−ვით გაც−რე−ცი−ლი დღე−ე−ბი ვლო−კო.
არ გა−მომხს−ნი−ან ამ უღ−ლი−დან, სა−ნამ ჩემს ქედ−ზე
არ გა−ი−ლე−ვა, არ გა−წყდე−ბა დღის ა−პე−უ−რი.
შემხს−ნი−ან მე−რე შავ ბა−წარ−საც და
მო−წყუ−რე−ბულს შორს წა−მიყ−ვა−ნენ,
და−ვი−წყე−ბის მდი−ნა−რე−ზე წყლის და−სა−ლე−ვად...
დღი−სა და ღა−მის გა−სა−ყარ−ში
ღა−მის მეხ−რეს გა−მა−ყო−ლე−ბენ.
თვალს გა−მა−ყო−ლებს შე−მოქ−მე−დი და
ჩვე−უ−ლი სი−დინ−ჯით ი−ტყვის:
ღვი−ნი−ა ხარ−მა თა−ვის წი−ლი
კა−ლო გა−ლე−წა.