პრანჭია ანო

რო−ცა დე−და გა−დის გა−რეთ
ერთ ჯა−დოს−ნურს ვა−ღებ კა−რებს,
მის ო−თახ−ში ვი−პა−რე−ბი
და სარ−კის წინ ვიპ−რან−ჭე−ბი:
ვდგე−ბი მა−ღალ ქუს−ლებ−ზე,
სა−ცხსაც ვის−ვამ ტუ−ჩებ−ზე,
თვა−ლებს ლურ−ჯად ვი−ღე−ბავ,
თმას კო−თხო−ზე ვიხ−ვე−ტავ.
სამ−კა−უ−ლებს ა−ვის−ხამ
დ ა−სუ−ნა−მოს და−ვის−ხამ.
ა−მის მე−რე და−ქა−ლებს
ყვე−ლას გვერ−დით დავის−ვამ.
მაგ−რამ ამ დროს მა−მი−კო
ჩუ−მად მო−მე−პა−რე−ბა
ი−სევ მკი−თხავს: პრან−ჭი−ა,
გაზრ−და რად გეჩ−ქა−რე−ბა?