ი−ცი რო−გორ გვე−ნატ−რე−ბი,
ბი−ჭოვ მე და ბე−ბი−ას,
შენ−ზე რომ არ გვე−სა−უბ−რა,
დღე არ გაგვ−თე−ნე−ბი−ა.

ჩვე−ნი ჭრე−ლა ყველს გიგ−რო−ვებს,
წი−წი−ლებს ჩეკს დე−და−ლი,
მრა−ვა−ლი შვი−ლის ყო−ლისთ−ვის,
გა−და−ვე−ცით მე−და−ლი.

ბე−ბო სა−ბუდ−რის−კენ გარ−ბის,
ქა−თა−მი რომ კვერ−ცხს და−დებს,
გე−ლო−დე−ბა რომ ა−მოხ−ვალ,
გა−მო−გი−ცხობს ტკბილ ქა−დებს.

გუ−შინ ლი−ზამ მო−გი−კი−თხა,
შენ−თან ი−ყო მო−სუ−ლი,
ა−ღა−რა−ა თურ−მე შენ−ზე,
გაბუტულ-გულმო−სუ−ლი.

თუ−კი დრო−ზე არ ჩა−მოხ−ვალ,
მა−შინ ჩვენ გეს−ტუმ−რე−ბით,
ხვალ−ვე გულ−ში ჩა−გი−ხუ−ტებთ,
ბა−ბუ არ გე−ხუმ−რე−ბით.