ჩემო ტკბილო საქართველოვ
ჩე−მო ტკბი−ლო სა−ქართ−ვე−ლოვ,
მო−გი−ლო−ცავ დღე−ის დღე−სა;
მო−ნო−ბი−დან თავ−დახს−ნი−ლო,
ა−ღარ ის−მის შე−ნი კვნე−სა.
თუ რამ გჭირ−და სი−დუხ−ჭი−რე,
წყალს გაჰყ−ვა და გა−ი−ლე−სა,
შენს ნა−ეკ−ლარ ნი−ა−დაგ−ზე
ია-ვარდი და−ი−თე−სა.
მო−გი−ლო−ცავთ დღე−ის დღეს და
ვი−სურ−ვებ, რომ ა−სე რებ−დე:
თა−ვი−სუ−ფალ გმი−რის სა−ხელს
სა−უ−კუ−ნოდ ატარებ−დე;
ვინც მო−ვი−დეს, შე−გე−ხიზ−ნოს -
შვე−ბა−სა და ლხე−ნას გრძნობ−დეს...
მა−ი−სი ხომ მა−ი−სია,
ი−ან−ვარ−შიც მა−ი−სობ−დეს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები სამშობლოზე და ლექსები საქართველოზე
 |
ორი ვედრებადუტუ მეგრელი |
 |
ყველას რაიმე აქვს სახსოვარიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ეს მძინარე მთა და ველიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ჩემი ლოცვანიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
თეჯლიშიალექსანდრე ორბელიანი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები სამშობლოზე და ლექსები საქართველოზე
 |
ვეფხვილუარა ჭანტურია |
|
მიცვალებულის ხსოვნაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ქართველი ხარ?მანანა კაკაჩია |
 |
კიდევ ერთი ქართველინესტან კუპრავა |
|
კახა მიდის სკოლაშინესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები სამშობლოზე და ლექსები საქართველოზე
 |
მირიან ბატონიშვილსბესიკი |
|
სამშობლოსდუტუ მეგრელი |
 |
ფშავლის სიმღერავაჟა–ფშაველა |
|
სიყმე სიბერედ ვაქციევაჟა–ფშაველა |
|
ბაიათიალექსანდრე ორბელიანი |
