ჩემო ტკბილო საქართველოვ
ჩე−მო ტკბი−ლო სა−ქართ−ვე−ლოვ,
მო−გი−ლო−ცავ დღე−ის დღე−სა;
მო−ნო−ბი−დან თავ−დახს−ნი−ლო,
ა−ღარ ის−მის შე−ნი კვნე−სა.
თუ რამ გჭირ−და სი−დუხ−ჭი−რე,
წყალს გაჰყ−ვა და გა−ი−ლე−სა,
შენს ნა−ეკ−ლარ ნი−ა−დაგ−ზე
ია-ვარდი და−ი−თე−სა.
მო−გი−ლო−ცავთ დღე−ის დღეს და
ვი−სურ−ვებ, რომ ა−სე რებ−დე:
თა−ვი−სუ−ფალ გმი−რის სა−ხელს
სა−უ−კუ−ნოდ ატარებ−დე;
ვინც მო−ვი−დეს, შე−გე−ხიზ−ნოს -
შვე−ბა−სა და ლხე−ნას გრძნობ−დეს...
მა−ი−სი ხომ მა−ი−სია,
ი−ან−ვარ−შიც მა−ი−სობ−დეს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები სამშობლოზე და ლექსები საქართველოზე
 |
სისხლისფერი ყაყაჩოს წვეთიმურმან ლებანიძე |
 |
შეგონებალუარა ჭანტურია |
 |
დედის დარიგებაგიორგი ჭალადიდელი |
 |
პირველ სიმდაბლეს აღეკარბესიკი |
 |
„დიპლომატი“ელენე სალარიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები სამშობლოზე და ლექსები საქართველოზე
 |
ანა ანბანს სწავლობსნესტან კუპრავა |
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
 |
პატარა ვაჟკაცის ფიქრებიმანანა კაკაჩია |
|
ფშაურიმურმან ლებანიძე |
 |
შენ აყვავილდი ჩემო სამშობლონანა სამხარაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები სამშობლოზე და ლექსები საქართველოზე
 |
ხმა სამარიდამვაჟა–ფშაველა |
|
ჩივილი ხმლისავაჟა–ფშაველა |
|
ძველი ქართული ანდაზამურმან ლებანიძე |
|
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ნეშტსვაჟა–ფშაველა |
 |
ილიას მოკვლის გამოაკაკი წერეთელი |
