მად−ლო−ბის მე−ტი რა მეთქ−მის შენ−თან,
ყოვ−ლად ბრძე−ნო და ყოვ−ლად მარ−თა−ლო
რა უფ−ლე−ბა მაქვს, ქართ−ვე−ლი მერქ−ვას,
არ ვიძ−გე−რო და არ ვი−ფართ−ქა−ლო!

ა−ღარ ვი−ცო−დე გარ−ჩე−ვა ა−ვის,
ფეხ−ზე მდგო−მის და საფ−ლავ−ში მწო−ლის,
რა უფ−ლე−ბა მაქვს სა−კუ−თარ ჭერქ−ვეშ,
„სტუ−მარს“ მი−ვან−დო დე−და და ცო−ლი!

რწმე−ნა მი−ვან−დო ურწ−მუ−ნო თახ−სირს,
ე−ნა მი−ვან−დო არმ−ქო−ნეს ე−ნის,
სულს მი−გი−ნებდ−ნენ სა−კუ−თარ სახლ−ში,
მე კი უფ−ლე−ბაც არ მქონ−დეს წყე−ნის!

მე კი უფ−ლე−ბაც, არ მქონ−დეს ზა−რის,
ძმისთ−ვის ყმა ვი−ყო, დე−დისთ−ვის - გე−რი
ეშ−მაკ−თან მე−დოს ცვე−დუ−ნი ზა−ვი,
შემრ−ცხვე−ნი ჩე−მი ჯი−შის და გე−ნის!

მე წი−ნაპ−რებ−თან შევკ−რულ−ვარ ფი−ცით,
ფი−ცით ქარ−თუ−ლი ცი−სა და ბა−რის,
მე მტერ−თან ერ−თი პი−რო−ბა ვი−ცი,
- თავ−ზე დამ−ხო−ბა ჭე−რის და ბა−ნის!!!