მარტ−მა -გა−ზა−ფხუ−ლის შვილ−მა
გა−აღ−ვი−ძა მზე რო−ცა,
ად−გა და თა−ვი−სი ტახ−ტი
აპ−რილს გა−და−უ−ლო−ცა.
-მეც ხომ გა−ზა−ფხუ−ლის ძე ვარ,
რით ვარ მარტ−ზე ნაკ−ლე−ბი?
არც აპ−რილ−მა და−ი−შუ−რა
ოს−ტა−ტო−ბა ნა−ქე−ბი.
გა−და−ფი−ნა მთა-გორებზე
ვარდ-ყვავილთა ხა−ლი−ჩა,
ფუტ−კა−რი ყვა−ვილს დაბ−ზუ−ის,
პეპ−ლებს ხომ თვლა არ უ−ჩანს,
მთა და ბა−რი გა−ზა−ფხუ−ლის
სი−ლა−მა−ზეს იმშ−ვე−ნებს,
ტყე−ში ციყ−ვი და−ფუს−ფუ−სებს,
ჩი−ტი ბუ−დეს ი−შე−ნებს.
აპ−რი−ლი კი ა−რაკ−რა−კებს
თა−ვის ოქ−როს სა−ლა−მურს,
დე−და გა−ზა−ფხულს უმ−ღე−რის
პირმშ−ვე−ნი−ერს, სა−ა−მურს.
სა−აპ−რი−ლო საქ−მე−ე−ბით
მო−ი−ჯე−რებს გულს რო−ცა,
ად−გე−ბა და თა−ვის გვირგ−ვინს
მა−ისს გა−და−უ−ლო−ცავს.