რუ
თოვ−ლი თითქ−მის ყველ−გან დად−ნა
რუ მდი−ნა−რედ გა−და−იქ−ცა,
სა−ყი−ყი−ნოდ ბა−ყა−ყე−ბი
ყვე−ლა სა−დღაც შორს გაიქცა.
რუ სწრა−ფი და მარ−დი−ა
ვერ ე−ლე−ვა ღე−ლეს,
მი−სი ხმა რომ ი−კარ−გე−ბა
ტყეც მუ−დამ ა−მა−ზე ღე−ლავს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
პეპელალუარა ჭანტურია |
 |
მარტო ვარ, მარტო ვიმღერიხალხური |
 |
ჰაერი ცივ-ნამიანიბესიკი |
 |
ჩვენი ბაღიგივი ჭიჭინაძე |
|
თახვილუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ბატკანილელა ცუცქირიძე |
|
სოკოებილელა ცუცქირიძე |
 |
ვარდმა თქვანანა სამხარაძე |
 |
იქცა ლამაზ თაიგულადნესტან კუპრავა |
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ობოლიაკაკი წერეთელი |
|
გაზაფხულის მაყრებიაკაკი წერეთელი |
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
|
უნუგეშო ყოფნავაჟა–ფშაველა |
 |
გაზაფხულიგრიგოლ აბაშიძე |
